Saturday, July 19, 2014

သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို အရမ္းခ်စ္တာပဲတဲ့။


By Yoke Ga Zoe
ဒီေန႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းျပတိုက္ကိုေရာက္တယ္။ ပန္းျခံဘက္မွာ ကားရပ္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္၀င္ၾကတယ္။ မနက္အေစာၾကီးထဲက သြားေနသူေတြမွ အမ်ားၾကီးေတြ႕လုိ႔ ၀မ္းသာမိတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္လမ္းထဲမွာ အေအးစတုဒီသာတိုက္သူေတြလဲရွိတယ္။ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာ့ မီးသက္ေတြ ၾကက္ေျခနီေတြနဲ႔ ရဲေတြ ေစာင့္ေနတယ္။ လမ္းတစ္၀က္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ ရဲတပ္ဖြဲ႕က လမ္းပိတ္လိုက္တယ္။ ဆက္သြားလို႔မရေတာ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ လူျပည့္ေနလို႔ ခဏေစာင့္ေပးရတာလားလို႔သြားေမးေတာ့လည္း မဟုတ္ပါဘူးလို႔သာေျဖတယ္။ ဘာေၾကာင့္လမ္းပိတ္သလဲ ရွင္းမျပဘူး။ ဒီမွာပဲ ခဏေစာင့္ၾကပါ။ ျပီးရင္အားလံုးကိုသြားခြင့္ျပဳပါမယ္တဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ လူေတြလဲ တျဖည္းျဖည္းမ်ားလာတယ္။ Tourist ေတြေတာင္ပါတယ္။ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေလာက္ ေစာင့္လိုက္ရတယ္။ ေနာက္ေတာ့ လမ္းဖယ္ၾက လမ္းဖယ္ၾကဆိုျပီး လူေတြကို ဖယ္ခိုင္းတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ သေဘာေပါက္တယ္ လမ္းရွင္းဆိုင္ကယ္ေတြ လက္နက္ကိုင္အေစာင့္ကားေတြျခံရံလို႔႔ VIP ကားမဲၾကီး ေတြထြက္လာတယ္။ ဘယ္သူဘယ္၀ါရယ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ အိုကြယ္ အာဇာနည္ေန႔မွာေတာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျပတိုက္လာတာ VIP ေတြျပတိုက္လာေနလို႔ မိုးေရထဲရပ္ေစာင့္ရတဲ့ လူထုရဲ႕ဘ၀ပဲ။ လမ္းဖြင့္လိုက္ေတာ့မွလူထုၾကီးလဲ ျပတိုက္ဘက္ကို ဆက္ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ မိုးကေတာ့ တဖြဲဖြဲပဲ။ အေပါက္၀မွာလဲ ဗမာ့ထံုးစံအတိုင္း လူေတြတိုးေနျပန္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက မသိေတာ့ လက္ေပြ႕အိတ္ေတြ ဖုန္းေတြပါလာလို႔ ေနာက္ျပန္လွည့္ၾက။ ပစၥည္းအပ္တဲ့ေနရာကိုျပန္သြားၾကနဲ႔ ဆိုေတာ့ လူေတာ္ေတာ္ေလးက်ပ္သြားတယ္။ ထီးနဲ႔ ပိုက္ဆံအိပ္အေသးေလးေတြေတာ့ ယူခြင့္ျပဳပါတယ္။ လံုျခံဳေရးေတြ စစ္ေဆးတာကို ျဖတ္ျပီးေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္ရွိတဲ့ ကုန္းေပၚကို အသာေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စီးခဲ့တဲ့ကားၾကီးကို အိမ္အျပင္မွာျပသထားပါတယ္။ အဲ့ဒီနားမွာ ဖိနပ္ခႊ်တ္ၾကပါ ဖိနပ္ခႊ်တ္ၾကပါလုိ႔ေအာ္ျပီး ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ေတြကို ၀န္ထမ္းေတြကေ၀ေနတယ္။ ဟင္ ဘယ္လိုပါလိမ့္ ဖိနပ္ဘာလို႔ခႊ်တ္ခိုင္းပါလိမ့္ဆိုျပီးေတြးမိတယ္။ ေၾသာ္ လူေတြကလဲမ်ား မိုးတြင္းလဲျဖစ္ျပန္ေတာ့ အိမ္ေပၚတက္ရင္ ညစ္ေပကုန္မွာစိုးလို႔နဲ႔တူပါတယ္လို႔ ေတြးမိျပီး ဖိနပ္ေတြ အိတ္နဲ႔ထည့္ျပီး ဆင္၀င္ေလွကားအတိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္ေပၚတက္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီမွာ စေတြ႕တာပဲဗ်ာ။ ျပည္သူေတြကိုသာ ဖိနပ္ခႊ်တ္ခိုင္းတာ ျပတိုက္၀န္ထမ္းေတြကေတာ့ ဖိနပ္ေတြ တလႊားလႊားနဲ႔ဗ်ိဳ႕။ မ်က္ႏွာေတြကလဲ ျပံဳးရႊင္ခ်ိဳသာမရွိၾက။ National Museum ဆိုတဲ့ရင္ထိုးေတြ ထိုးထားတဲ့ အျပာ၀တ္အမ်ိိဳးသမီးေတြပဲ။ လူထုကေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အိမ္မို႔ ေလးစားသမႈေရာ ညစ္ေပမွာစိုးလို႔ေရာ ဖိနပ္ေလးေတြ အိတ္နဲ႔ထည့္ကိုင္လာတာကို သူတို႔ကေတာ့ အိမ္ထဲမွာဖိနပ္ေတြ တလႊားလႊားနဲ႔ သြားလာေနတာ ဘယ္ေလာက္ေစာ္ကားလိုက္တဲ့ ျမင္ကြင္းလဲဆိုျပီး ေဒါသကၾကြလာတယ္။ အိမ္အ၀င္၀က ျပခန္းမွာ လူတစ္ေယာက္ကုိ စကုိင္းနက္ကအင္တာဗ်ဴးေနတယ္။ သူေျဖသြားတာ တစ္စြန္္းတစ္စၾကားလုိက္တာက အားလံုးဖိနပ္ခႊ်တ္ထားရခ်ိန္မွာ ၀န္ထမ္းေတြကဖိနပ္စီးထားတာ ျမင္ရတာ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာသြားတယ္။ ကိုယ္လဲ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့လို႔အေပၚထပ္ကိုတက္တဲ့ ေလွကားနားမွာ ရပ္ေနတဲ့ ၀န္ထမ္းအမ်ိဳးသမီးကို လက္ညွိုးထိုးျပီး ျပည္သူလူထုကေတာင္ ဖိနပ္မစီးတာ ခင္ဗ်ားတို႔ကဖိနပ္ေတြနဲ႔ ဘာသေဘာေတြလဲဆိုျပီး ေအာ္ေျပာလိုက္မိတယ္။ လူေတြလဲ သူတို႔ကို သတိထားမိသြားတယ္။ အဲ့ဒီမိန္းမမ်က္ႏွာၾကီး ကြက္ကနဲပ်က္သြားျပီး က်ေနာ့ကို တစ္ခုခုျပန္ေျပာတယ္။ လူေတြကမ်ားေနေတာ့ ေသခ်ာမၾကားလိုက္မိဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူလဲ ခ်ာကနဲလွည့္ထြက္သြားျပီး ေလွကားေနာက္က အျပင္ခန္းမွ ဖိနပ္သြားခႊ်တ္တယ္။ အေပၚထပ္မွာေတာ့ ဘယ္သူမွ ဖိနပ္မစီးပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ အိပ္ခန္း၊ ကေလးမ်ား အိပ္ခန္း၊ စာၾကည့္ခန္းနဲ႔ စာအုပ္စင္ စတာေတြၾကည့္ျပီး လူက ၀မ္းနည္းသလိုလုိျဖစ္လာတယ္။ သားကိုလဲ ေတြ႕သမွ် ျမင္သမွ်ရွင္းျပရတယ္။ သူေမးသမွ် ေမးခြန္းေတြ ေျဖလာရတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ဖက္ေလွကားကေနျပန္ဆင္းလာခဲ့တယ္။ ေလွကားအဆင္းက ကြ်တ္ကြ်တ္အိတ္ေတြျပန္သိမ္းတဲ့ ၀န္ထမ္းအေဒၚၾကီးကေတာ့ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြရွိပါတယ္။ ကိုယ္လဲ အိပ္ေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ ဇလံုထဲထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီမွာ ေနာက္ကေခၚသံၾကားလုိ႔ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ အမ္အာတီဗြီကပါ ကေလးေတြနဲ႔မို႔ အင္တာဗ်ဴးခ်င္လို႔ဆိုျပီး လာေမးတယ္။ အခုလိုျပတိုက္ကိုလာရတဲ့ ရည္ရြည္ခ်က္ကဘာလဲ ဘယ္လိုခံစားရသလဲ စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ကိုယ္ကေတာ့ ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္။ အခုလို ကေလးေတြနဲ႔ လာရတာက သူလဲ သိတတ္လာတ့ဲ အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသမိုင္းကို သိေစခ်င္တယ္ အာဇာနည္ေတြအေၾကာင္းကိုသူတို႔ သိရွိနားလည္ေစခ်င္လုိ႔ေခၚလာျပတဲ့အေၾကာင္း.. ေျပာရင္းနဲ႔ ဘာလို႔မွန္းမသိဘူး ငိုခ်င္လာတယ္ အသံေတာင္ က်ယ္က်ယ္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခြန္းေတာ့ ေျပာလိုက္ပါတယ္ အခုလိုျပတိုက္ထဲမွာ ျပည္သူေတြေတာင္ ဖိနပ္မစီးတာ ၀န္ထမ္းေတြက ဖိနပ္ေတြစီးေနတာျမင္ရတာ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့အေၾကာင္းေတာ့ထည့္ေျပာလိုက္တယ္။ လႊင့္တာ မလႊင့္တာေတာ့ သူတို႔အပိုင္းေပါ့။

အျပန္လမ္းမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္နားမွာ လူေတြတိုးေနတာေတြ႕တယ္။ ဒါနဲ႔ ယဥ္ထိန္းရဲကိုလွမ္းေမးလိုက္တယ္ ဒီနားမွာ ဥၾသဆြဲမွာလားေပါ့။ သူကလဲ မသိဘူးတဲ့။ အခ်ိန္ကလဲ ၁၀ နာရီထိုးခါနီးျပီဆိုေတာ့ အာဇာနည္ကုန္းဘက္မသြားေတာ့ပဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေၾကးရုပ္မွာပဲ အေလးျပဳဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ လူငယ္ေတြ ေက်ာင္းသားေတြ ျပည္သူလူထုေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ တြန္းလွည္းနဲ႔ ထီသည္က လမ္းေဘးမွာရပ္ျပီး သူ႔စပီကာေလးနဲ႔ ေမလွျမိဳင္သီခ်င္း အေလးျပဳပါသည္ကိုဖြင့္ေနတယ္။ အရင္ စစ္အစိုးရေခတ္ကတည္းက ဗိုလ္္ခ်ဳပ္သီခ်င္းေတြဖြင့္ျပီး စမ္းေခ်ာင္းထဲမွာလွည့္ေနတ့ဲ ထီသည္တစ္ေယာက္ကို သြားသတိရမိတယ္။ သူပဲလား တစ္ျခားထီသည္လားေတာ့ မမွတ္မိပါ။ ေဒါင္းအလံေတြ တစ္၀က္လႊင့္ထားတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕ေတြက ဦးေဆာင္ျပီးအေလးျပဳၾကတယ္။ ကားေတြက ဟြန္းတီးတယ္။ ကားေတြ လူေတြ အကုန္လုံုး ရပ္တန္႔ျပီး အေလးျပဳၾကတယ္။ အေလးျပဳျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကုိ အားလံုးသီဆိုၾကတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆိုတာကို ဗီဒီယိုရိုက္ရင္း လူကမ်က္ရည္ေတြ၀ိုင္းလာမိတယ္။ ဒီနိုင္ငံနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ ခံစားခ်က္ေတြေပါင္းဆံုသြားတယ္လို႔ပဲထင္ပါတယ္။ အေျဖမရွိဘူး။ အျပန္လမ္းမွာ က်ေနာ့္သားက ေျပာလာတယ္ ေဖေဖ သား ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကို အရမ္းခ်စ္တာပဲတဲ့။ ဒီႏွစ္ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ ေက်နပ္မိတယ္။

0 အၾကံျပဳျခင္း: