Thursday, January 20, 2011
၂၀.၁.၁၁ ရက္ေန႕ရဲရင့္ငယ္ဒိုင္ယာရီ
--
မြန္းၾကပ္ျခင္းမွကင္းေ၀းပါေစ။
ျပည္တြင္းေမးလ္မ်ားသို႕႕ တဆင့္ပိ႕ု ၍မီဒီယာတိုက္ပြဲဆင္ႏြဲၾကပါစို႕.
5 attachments — Download all attachments
su writing letter.jpg
17K View Download
47176340-PoisonClouds-Burmese.pdf
5999K View Download
47176385-Poison-Clouds-English.pdf
2330K View Download
20 Jan 2011 Yeyintnge's Diary.doc
3371K View Download
20 Jan 2011 Yeyintnge's Diary.pdf
3743K View Download
http://www.mediafire.com/file/87vhwo3j01tqh21/20%20Jan%202011%20Yeyintnge%27s%20Diary.doc
http://www.mediafire.com/file/0j7j2vnetyfuuiw/20%20Jan%202011%20Yeyintnge%27s%20Diary.pdf
20 Jan 2011 Yeyintnge's Diary
စစ္အစိုးရ ေနာက္ဆုံးေလးလပတ္ လႊတ္ေတာ္ မေခၚခင္ က်င္းပမည္
2011-01-20
လက္ရွိ ျမန္မာစစ္အစိုးရအဖြဲ ့ေနာက္ဆုံး ေလးလပတ္ အစည္းအေ၀းကို ယခုလ ၂၃ ၊၂၄ နဲ ့၂၅ ရက္ ေတြမွာ က်င္းပမယ္လို ့သက္ဆိုင္ရာ ၀န္ၾကီးေတြနဲ ့တိုင္းမွဴးေတြကို ပ်ဥ္းမနား ေနျပည္ေတာ္ျမိဳ ့ကို ဆင့္ေခၚထားေၾကာင္း RFA က စံုစမ္းသိရပါတယ္။
ဒါ့အျပင္ တိုင္းမွဴးေတြကို ၂၈၊ ၂၉ ရက္ေတြမွ ာသီးျခား စည္းေ၀းပြဲ ဖိတ္ထားတယ္လို ့ စစ္တိုင္းမွဴးေတြနဲ႔ နီးစပ္တဲ ့သတင္း ရပ္ကြက္က ေျပာပါတယ္။ စစ္အစိုးရရဲ ့ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒအရ ေ၇ြးေကာက္ထားတဲ ့ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ ့လႊတ္ေတာ္ကို ဇန္န၀ါရီ ၃၁ ရက္ေန ့မွာ ေခၚမွာမို ့ဒါဟာလက္ရွိ စစ္အစိုးရရဲ့ ႏုိင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးနဲ႔ ဖြံ႔ျဖိဳးေရးေကာင္စီ အျဖစ္ ေနာက္ဆုံး က်င္းပတဲ့ အစည္းအေ၀း ျဖစ္တယ္လို႔ နီးစပ္သူေတြက ဆိုပါတယ္။ တက္ေရာက္မယ့္ ၀န္ၾကီးေတြနဲ ့တိုင္းမွဴး အခ်ိဳ႕ကေတာ ့ဒီအစည္းအေ၀းမွာ ရာထူူးအေျပာင္းအလဲနဲ႔ ေနာက္ အစိုးရအဖြဲ ့မွာ ဆက္တာ၀န္ ေပးမေပး အဆံုးအျဖတ္ေပးမယ့္ အလားလာရွိတာမို႔ စိတ္လႈပ္ရွား ေနတယ္လို႔ မိသားစု၀င္ေတြထံက သိရပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ ေနာက္တက္မယ့္ အစိုးရမွာ ပါႏိုင္ မပါႏိုင္ဆိုတာ မေသခ်ာတဲ ့အတြက္ စစ္တပ္ အရာရွိၾကီး ကေတာ္ေတြ ေရႊနဲ ့စိန္ကို အလုအယက္ ၀ယ္စုေနၾကတာမို ့ ေရႊတက်ပ္သား က်ပ္ခုနွစ္ သိန္း နီးပါး ေရာက္သြားျပီလို ့ ရန္ကုန္ ေရႊကုန္သည္ေတြက ေျပာပါတယ္။
ေနျပည္ေတာ္တြင္ က်င္းပသည့္ လြတ္လပ္ေရးေန႔ အခမ္းအနားတခုတြင္ တက္ေရာက္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကို ေတြ႕ရပံု ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)
http://www.rfa.org/burmese/news/junta%20_last_meeting_before_parliament-01202011105015.html
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အင္တာနက္ ရျပီ
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အင္တာနက္ ရျပီ Kyodo သတင္းဌာန ဇန္န၀ါရီ ၂၀၊ ၂၀၁၁ 
(photo - AP on Dec 7, 2010) ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနအိမ္တြင္ အင္တာနက္ တရား၀င္ တပ္ဆင္ခြင့္ ရျပီဟု သူ၏ လုံျခဳံေရးအရာရိွ ဦး၀င္းထိန္က က်ဳိဒုိ သတင္းဌာနကုိ ယေန႔ ေျပာသည္။အစုိးရ၏ အင္တာနက္ဌာန ရတနာပုံ တယ္လီပုိ႔ ၀န္ထမ္းမ်ားက ေနအိမ္သုိ႔ လာေရာက္ျပီး တပ္ဆင္ေပးျခင္းျဖစ္သည္ဟု ဆုိသည္။ မၾကာေသးမီက ေပၚေပါက္လာသည့္ ဆက္သြယ္ေရးဌာန၏ ေနာက္ဆုံးေပၚ အင္တာနက္လုိင္း ''McWill'' (MULTI Carrier Wireless Local Loop) ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အိမ္တြင္ တပ္ဆင္သည့္ အင္တာနက္လုိင္း နံပတ္မွာ ၀၀၀၀၁ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိနံပါပတ္ေၾကာင့္ McWill အင္တာနက္ကုိ ပထမဆုံး တပ္ဆင္ခြင့္ ရသူမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ျဖစ္သည္ဟု အဓိပၸာယ္ ရေၾကာင္း ဦး၀င္းထိန္က ေျပာသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ အင္တာနက္ စမ္းသပ္ သုံးစဲြျခင္း ရိွမရိွ ေမးျမန္းရာ ယခု ေခ်ာင္းဆုိးသျဖင့္ ေနထုိင္မေကာင္းေၾကာင္း၊ သက္သာလာမွ သုံးမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ဦး၀င္းထိန္က ေျဖၾကားသည္။ ျပီးခ့ဲသည့္ႏွစ္က ထိန္းသိမ္းခံရမႈမွ ျပန္လြတ္လာစဥ္ အင္တာနက္ သုံးခြင့္ ေလွ်ာက္လႊာတင္ခ့ဲေသာ္လည္း စက္ပုိင္းဆုိင္ရာ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ျငင္းပယ္ခံရသည္။ McWill အင္တာနက္လုိင္းအတြက္ ၆ သိန္း ၁ ေသာင္း (ေဒၚလာ ၇၂၀ ခန္႔) ေပးသြင္းရသည္။ တနာရီအသုံးျပဳခ ဒႆမ ၅ ေဒၚလာခန္႔ က်သင့္သည္ဟု ဆုိသည္။http://moemaka.com/index.php?option=com_content&task=view&id=8063&Itemid=1
ေနျပည္ေတာ္ ညႊန္ၾကားခ်က္ ေၾကာင့္ အေရးႀကီးမွတ္တမ္း မ်ား ဖ်က္ဆီး
January 20, 2011
ေနျပည္ေတာ္မွ ေပးပိုသည့္ ညႊန္ၾကား ခ်က္ မ်ား ေၾကာင့္ ရန္ကုန္ ၿမိဳ ့ရွိ ဘ႑ေရး ၀န္ႀကီးဌာန လက္
ေအာက္ရွိ ရံုးမ်ား အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံျခားေရး ဌာန ႏွင့္ စီးပြား ၊ ကူးသန္း ၀န္ႀကီး ဌာန တို ့တြင္ ညႊန္ၾကား
ေရးမႈ မ်ား ႏွင့္ အရာရွိ မ်ား ကိုယ္တိုင္ ေစာင့္ၾကပ္ ၿပီး အေရးႀကီး စာရြက္ စာတမ္း မ်ား ကို မီးရိႈ ့ဖ်က္ဆီး
သည္ ဟု သတင္းရရွိသည္။
ေနျပည္ေတာ္ ရွိ ဘ႑ာေရး ၀န္ႀကီးဌာ န တြင္ လည္း စာရြက္ စာတမ္းမ်ား ကို မီးရိႈ ့ဖ်က္ဆီးကာ
ကာကြယ္ေရး ၀န္ႀကီး ဌာန ႏွင့္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာန မွ စာရြက္ စာတမ္းမ်ား ကို လည္း မီးရိႈ ့ဖ်က္
ဆီး သည္ ဟု ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာန မွ အရာရွိ တစ္ဦး က Freedom News Group သို ့ေျပာသည္။
စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔မႈ နဲ႔ ဦးဝင္းတင္ အျမင္
By ဦးေက်ာ္ဇံသာ ဗုဒၶဟူး, 19 ဇန္နဝါရီ 2011
ဒီတပတ္ မ်က္ေမွာက္ေရးရာ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ခန္းမွာ ဦးေက်ာ္ဇံသာ က ႏွစ္ရွည္လမ်ား ပိတ္ဆို႔ထားတဲ့ အေနာက္ႏိုင္ငံ၊ ဒီမုိကေရစီႏိုင္ငံမ်ားရဲ ႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရအေပၚ စီးပြားေရးပိတ္ပင္ထားမႈကို ရုတ္သိမ္းသင့္သလား။ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအတြက္ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈက အဟန္႔အတားျဖစ္ေနသလား စတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟုိေကာ္မတီဝင္ ဦးဝင္းတင္ နဲ႔ ေဆြးေႏြးသံုးသပ္ တင္ျပထားပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အာဆီယံ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးမ်ား အစည္းအေဝး (ASEAN Foreign Minister Summit) ကေန ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ခ်မွတ္ထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔အေရးယူ ဒဏ္ခတ္မႈေတြကို ျပန္လည္ရုတ္သိမ္းေပးဖို႔ တိုက္တြန္းတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ပထမဦးဆံုး ေမးခ်င္တာက ဆရာရဲ ႔ ပုဂိၢဳလ္ေရးသေဘာထားထက္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ ႔ တရားဝင္ သေဘာထား ထုတ္ျပန္ထားပါသလား။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ တရားဝင္ သေဘာထားလို႔ေတာ့ ေျပာလို႔မရဘူး။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာတဲ့စကားရွိတယ္။ ေနာက္တခါ ဦးတင္ဦး တို႔ေျပာတဲ့ စကားေတြရွိတယ္။ လြတ္လပ္ေရးေန႔တုန္းက စီးပြားေရးစာတမ္းတခု တင္ထားတာ ရွိပါတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ sanction နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သေဘာထားေတြ ပါပါတယ္။ အဲဒါကျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔ရဲ ႔ တရားဝင္သေဘာထားလို႔ ေျပာမယ္ဆုိလည္း ေျပာလို႔ရပါတယ္။ တခုေတာ့ရွိတယ္ - sanction တခုတည္းေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ က်န္တဲ့ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းတခုနဲ႔ ပတ္သက္ပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အဲဒီအထဲမွာမွ sanction နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့အပိုင္းကို ကြက္ၿပီးေတာ့ ေျပာေပးပါ။ တရားဝင္သေဘာထား ဘယ္လိုလို႔ က်ေနာ္တို႔ နားလည္းရမလဲ။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ Sanction နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ နားလည္းရမယ့္ သေဘာထားကေတာ့ ဒီ sanction ေတြဆိုတာက အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ား၊ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံမ်ားအေနနဲ႔ ႏိုင္ငံတႏိုင္ငံမွာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ၊ ဒီမုိကေရစီ ရုိက္ခ်ဳိးမႈေတြ ရွိလို႔ရွိရင္ အဲဒါေတြကို အေရးယူတဲ့အေနနဲ႔ ျပည္သူမ်ားကို အကာအကြယ္ေပးတဲ့အေနနဲ႔ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြကို လုပ္တဲ့ဟာ လုပ္ၿမဲအစဥ္အလာအတုိင္း လုပ္တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီဟာက က်ေနာ္တုိ႔ကေန ခ်မွတ္ထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔က ဖိတ္ေခၚထားတဲ့ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေတြက ကမာၻႏိုင္ငံမ်ားကေန ထံုးတမ္းအစဥ္အလာအတိုင္း စစ္အာဏာရွင္ႏိုင္ငံေတြ၊ အာဏာရွင္ႏိုင္ငံေတြကို အေရးယူေဆာင္ရြက္တဲ့ လုပ္ငန္းတခုမွ်သာျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ခ်င္ပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အခု အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက ျမန္မာႏိုင္ငံကို sanction ေပးထားတဲ့ကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ရုတ္သိမ္းပါ၊ ဆက္လက္က်င့္သံုးပါလုိ႔ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အေနနဲ႔ ဘာမွမေျပာဘူးေပါ့။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ မေျပာပါဘူး။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္မရွိဘူး။ ေစာေစာကေျပာသလို က်ေနာ္တုိ႔က ဖိတ္ေခၚထားတာလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ပိတ္ဆို႔ထားတာလည္း မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီအတြက္ က်ေနာ္တုိ႔အေနနဲ႔ ဘာမွေျပာစရာ မလုိဘူး။ တကယ္ေျပာရမယ့္ဟာကေတာ့ စစ္အစိုးရက က်ေနာ္တုိ႔တေတြ ဒီလုိပိတ္ဆုိ႔မႈေတြကို ရပ္ဆုိင္းေပးပါ၊ ရပ္ဖို႔အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ဒီမုိကေရစီ ရုိက္ခ်ဳိးမႈေတြ၊ လူ႔အခြင့္အေရး ပိတ္ပင္မႈေတြ၊ ေဖာက္ဖ်က္မႈေတြ ရွိတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တုိ႔ ရပ္ဆဲေပးပါမယ္လို႔ သူတို႔ကိုယ္တိုင္က ေျပာရမယ့္စကားျဖစ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဘာမွဝင္ေျပာစရာမရွိဘူးလို႔ ယူဆပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အဲဒါက အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အပိုင္းကို ေမးတာပါ။ အခု ဆရာရဲ ႔ သေဘာထားကို ေမးခ်င္ပါတယ္။ ဆရာအေနနဲ႔ စစ္အစိုးရအေပၚမွာ ပစ္မွတ္ထားၿပီးေတာ့ targeted sanction ေပးထားတဲ့ဟာေတြကို ဆက္လက္ထားရွိဖို႔ လိုလားတယ္လို႔ ေျပာထားတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ဟုတ္ပါသလား။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ေျပာပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လည္းဆုိေတာ့ ပစ္မွတ္ထားၿပီး ခ်မွတ္တဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေတြဆိုတာ ဗမာျပည္မွာ ႀကီးစိုးေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြ၊ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြရဲ ႔ မိသားစုေတြက တခု။ ေနာက္တခါ ဒီ စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြနဲ႔ စစ္အာဏာရွင္ေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းၿပီးေတာ့ တိုင္းျပည္မွာ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ေနတဲ့ လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို ပစ္မွတ္ထားတဲ့ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈတခု ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီဟာေတြေတာ့ ထားကိုထားရမယ္။ ထားလည္းထားသင့္တယ္။ ထားမွလည္း လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ၊ မတရား ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရး ပိတ္ဆို႔မႈေတြ ရပ္ဆဲသြားမယ္လို႔ ျမင္လို႔ျဖစ္ပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ တခ်ဳိ ႔ကေတာ့ အဲဒီလို စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြကို target ထားၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ ႔ လက္ေဝခံေတြ၊ စီးပြားေရးကို လက္ဝါးႀကီးအုပ္ လုပ္ေနသူေတြကို ပစ္မွတ္ထားၿပီးေတာ့ အေရးယူဒဏ္ခတ္မယ္ဆုိေပမယ့္ သူတုိ႔ကို ထိခိုက္တယ္ ထင္ပါသလား။ သူတုိ႔ကို ဒီလုိ စီးပြားေရးကို ပစ္မွတ္ထားလုပ္လာေပမယ့္ သူတုိ႔က ဆက္လက္ ႀကီးပြားဆဲ၊ ခ်မ္းသားေနၿပီး သူတုိ႔ရဲ ႔ မူဝါဒ တစက္ကေလးမွ မေျပာင္းလဲခဲ့ဘူးဆုိေတာ့ သူတုိ႔ကို ပစ္မွတ္ထားတာ ပစ္မွတ္ကို ထိပါသလား။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ က်ေနာ္က ဒီလုိေျပာခ်င္တယ္ - ပစ္မွတ္ထိျခင္း၊ မထိျခင္းဆုိတာကေတာ့ အမဲလိုက္တဲ့လူေတြလိုေပါ့။ ပစ္လိုက္တဲ့အခါမွာ လဲသြားရင္ေတာ့ ထိတယ္လို႔ ယူဆသလိုေပါ့။ အခုအခါဟာကေတာ့ စစ္အစိုးရအေနနဲ႔က ဒီဟာ သူတို႔ကိုထိတယ္။ သို႔မဟုတ္ စစ္အစိုးရနဲ႔ အေပါင္းအေဖာ္ေတြ ထိတယ္ဆိုတာ ထင္ရွားတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ဘာလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ေသြးစက္ေတြျမင္ေနၿပီ၊ လဲက်ေနတာေတြ ျမင္ေနၿပီ။ သူတုိ႔ကို ထိခိုက္လို႔သာ ေအာ္ေနတာေပါ့။ သုိ႔ေသာ္ တခုရွိတာကေတာ့ ဒီဟာေတြကို သူတုိ႔ကို ထိခိုက္တာ၊ မထိခိုက္တာထက္။ ဒါေတြကို ေတာင္းဆုိျခင္းမျပဳဘူး၊ ပစ္မွတ္ထားၿပီးလုပ္တဲ့ အေရးယူပိတ္ဆို႔မႈေတြ မရွိဘူးဆိုရင္ သူတို႔က ခ်မ္းသာၾကြယ္ဝသြားမယ္။ တုိင္းျပည္ကို ပိုၿပီးေတာ့ ဂုတ္ေသြးစုပ္ႏိုင္မယ့္ အေနအထားမ်ဳိးရွိလာမယ္ဆုိတာကို က်ေနာ္တုိ႔ နားလည္းရမယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္တုိ႔ကေတာ့ ဘာပဲေျပာေျပာ သူတို႔တေတြ ေအာ္သံေတြထြက္ေနတာ တိုင္းျပည္မွာ ထိခိုက္ပါတယ္၊ ႏွစ္နာပါတယ္။ တုိင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈေတြကို ေႏွာင့္ေႏွးပါတယ္၊ ၾကန္႔ၾကာပါတယ္လို႔ ေျပာေနျခင္းဟာ သူတုိ႔ကို ထိခိုက္လို႔သာ ေအာ္ေနတာေပါ့။ ႏို႔မို႔ရင္ သူတုိ႔ဘာမွ ေအာ္စရာမရွိဘူးလို႔ က်ေနာ္တို႔ ယူဆပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ က်ေနာ္ေျပာခ်င္ပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဒါေပမဲ့ တဖတ္ကၾကည့္မယ္ဆုိရင္ သူတို႔ဟာ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ လုပ္တယ္ဆုိတာ တုိင္းျပည္ကို ထိခုိက္တယ္၊ တုိင္းသူျပည္သားေတြကို ထိခုိက္ပါတယ္လို႔ ေျပာေနတဲ့ဟာ သူတို႔ရဲ ႔ စီးမံခန္႔ခြဲမႈ ည့ံဖ်င္းတာ၊ သူတို႔ရဲ ႔ မသမာမႈေတြအတြက္ ရမယ္ရွာ အေၾကာင္းျပေနတာ သူတုိ႔ရဲ ႔ pretext ေပါ့။ တုိင္းျပည္မွာ ဒီလို မတိုးတက္တာ သူတို႔ေၾကာင့္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပစရာ ရမယ္ရွာစရာ တခုရေနတယ္ဆိုရင္ေကာ။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ သူတုိ႔ရဲ ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးည့ံဖ်င္းမႈ၊ ဘ႑ာေရးစံနစ္ မွားယြင္းမႈေတြကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ ဒီ sanction ေတြကို အေၾကာင္းျပေနတဲ့လို႔ ဦးေက်ာ္ဇံသာ ေမးတာ အဲဒီသေဘာလား။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ က်ေနာ္တုိ႔ ေျပာခ်င္တာက ဘယ္လိုလည္းဆုိေတာ့ အခု sanction အေၾကာင္းကို ေျပာတဲ့အခါမွာ ဒီ sanction ေၾကာင့္ ထိခိုက္တယ္ သို႔မဟုတ္ ျပည္သူလူထုကို ထိခိုက္တယ္၊ သို႔မဟုတ္ တုိင္းရင္းသားမ်ားကို ထိခိုက္တယ္၊ သို႔မဟုတ္ တုိင္းျပည္ရဲ ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈကို ထိခိုက္တယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ေတြဟာ မမွန္ပါဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔ မမွန္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္သလဲဆုိရင္ တိုင္းျပည္တျပည္လံုးကို ၾကည့္ပါ။ သူတို႔ရဲ ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈေတြက ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ တုိင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ေနရာေတြမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ စီးပြားေရးစံနစ္ေတြ၊ ေစ်းကြက္စီးပြားလိုေျပာေပမယ့္ လြတ္လပ္တဲ့ ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမဟုတ္ဘဲ လူတစုကသာ လက္ဝါးႀကီးအုပ္ ခ်ယ္လွယ္ေနတဲ့ စီးပြားေရးစံနစ္ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္တခုက ဘ႑ာေငြ ခြဲေဝသံုးစြဲမႈေနရာေတြမွာလည္း အမ်ားႀကီးခ်ဳိ ႔ယြင္းေနပါတယ္။ ေနာက္တခါ တုိင္းျပည္အတြင္းမွာလည္း အာဂတိလိုက္စားမႈေတြလည္း ႀကီးမားစြာေပၚေနပါတယ္။ အဲဒါေတြေၾကာင့္ လူထုကို ထိခိုက္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလိုပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒါေတြက စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတယ္လို႔ သက္ေသထူစရာထက္ ဒါေတြ ထင္ထင္ရွားရွားျမင္ေနရတာေတာ့ အခု က်ေနာ္ ေထာက္ျပခဲ့တဲ့ စစ္အစိုးရရဲ ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးည့ံဖ်င္းျခင္း အေျခအေနေတြေၾကာင့္ ေပၚေပါက္ရတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဒါေပမဲ့ စစ္အစိုးရကေတာ့ သူတုိ႔က အဲဒါကို အသံုးခ်တာေပါ့။ သူတို႔ ည့ံဖ်င္းမႈ၊ အသံုးမက်မႈေတြကို ကာကြယ္ဖို႔အတြက္ sanction ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္လို႔ လက္ညိဳးထိုးၿပီး အသံုးခ်ေနတယ္လို႔ က်ေနာ္က ေျပာခ်င္တာပါ။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ ဟုတ္ပါတယ္။ အသံုးခ်ေနတာပါ။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔ကိုလည္း မထိခိုက္တဲ့အျပင္ ဒါကို သူတုိ႔က ဒါကို အသံုးခ်ေနတယ္ဆိုေတာ့ သူတုိ႔အတြက္ အဲဒီ sanction ရွိေနတာ အက်ဳိးရွိေနသလို ျဖစ္ေနတာေပါ့။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ ဒါ အမွန္ျဖစ္ေနတဲ့ဟာပါ။ သူတုိ႔က ဒါကို အကာအကြယ္ယူေနတယ္။ အေၾကာင္းျပေနတယ္။ ဒါကို အေၾကာင္းျပေနတယ္ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ သိပ္ၿပီးထင္ရွားတဲ့အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ပဲအေၾကာင္းျပေနေပမယ့္ ျပည္သူလူထုကို ေမးပါ၊ ျပည္သူလူထုၾကားမွာ ဝင္ၿပီး စံုစမ္းပါ။ ဘယ္လိုေျပာမလဲ ျပည္သူလူထုက ဘာေျပာမလဲ။ ဒီ စစ္အစုိးရက လုပ္ပံုကိုင္နည္းေတြ မွားေနတယ္။ မတရားေတြ လုပ္ေနတယ္။ အခြန္အထုပ္ေတြ အမ်ားႀကီး အႀကီးအက်ယ္ေကာက္ေနတယ္။ ေငြလွယ္ႏႈန္း မမွန္မကန္လုပ္ေနတယ္။ သို႔မဟုတ္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစံနစ္ေတြ ည့ံေနတယ္။ အာဂတိလုိက္စားမႈေတြ မ်ားေနတယ္ - ဒါေတြပဲ ေျပာၾကလိမ့္မယ္။ sanction ေၾကာင့္လို႔ေတာ့ ဘယ္သူမွ သိပ္ၿပီး ေျပာလိမ့္မယ္ မထင္ဘူး။ ဘာျဖစ္လုိ႔ ဒီလုိေျပာသလဲဆုိေတာ့ တိုင္းျပည္မွာ သူတုိ႔က တိုင္းျပည္မွာ စကားရွိပါတယ္ - ထားစရာမရွိတဲ့လူနဲ႔ စားစရာမရွိတဲ့လူ ႏွစ္မ်ဳိးပဲ ရွိတယ္လို႔။ ဒီ sanction ကုိ စားစရာမရွိတဲ့လူက သူတုိ႔ကို ထိခိုက္တယ္လို႔ ေျပာစရာအေၾကာင္းမရွိပါဘူး။ ထိခိုက္ေနတာက ထားစရာမရွိတဲ့လူေတြကသာ သူတုိ႔ ပိုပိုၿပီး ထားစရာမရွိေလာက္ေအာင္ ပိုခ်မ္းသာၾကြယ္ဝျခင္းကို ထိခိုက္ေစတဲ့ ဒီ sanction ကိုသာ လက္ညိဳးထိုးေနတာ ျဖစ္တယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ေနာက္တခ်ဳိ ႔က ေျပာၾကပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံမွာ ေျပာင္းလဲသြားတဲ့ကိစၥကို ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအရ လႊတ္ေတာ္က ေျပာင္းလဲတာ မဟုတ္ဘူး။ စီးပြားေရးအားျဖင့္ သူတုိ႔ cronies ေတြ သူတုိ႔ရဲ ႔ လက္ေဝခံေတြ ဒီလုိပဲ စီးပြားေရးလုပ္ရင္နဲ႔ စီးပြားေရးက်ယ္ျပန္႔လာတဲ့အခါ သူတို႔ စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္ ပိုမိုရရွိလာဖို႔အတြက္ ရုန္းကန္မႈဟာ အဓိကအေရးႀကီးတဲ့ ကိစၥျဖစ္တယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက ဆုိၾကပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း စစ္အစိုးရနဲ႔ သူတို႔ အေပါင္းအပါးေတြဟာ စီးပြားေရးလုပ္တဲ့ လူနည္းစုက ခ်မ္းသာႀကီးပြားသထက္ႀကီးပြားခဲ့ရင္ သူတုိ႔စီးပြားေရးေဘာင္ခ်ယ္ရင္ ဒီ cronies ေတြရဲ ႔ စီးပြားေရးေဘာင္ခ်ဲ႔တာကတဆင့္ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေရးျဖစ္ဖို႔ဘက္ကို အားသာလာေစတဲ့အေၾကာင္း မျဖစ္လာႏိုင္ဘူးလား။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ ဒီလုိဆုိရင္ေတာ့ အဲဒါက်ယ့္ျပန္႔သြားမယ္လို႔ ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆုိေတာ့ စီးပြားေရးသမားခ်င္းလည္း ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အရည္အခ်င္းလည္း ကြာလိမ့္မယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အင္ဒိုနီးရွားကလူေတြက စီးပြားေရးလုပ္ငန္းလုပ္ေနတဲ့လူေတြ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္။ ေနာက္ လုပ္ငန္းအျမင္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ဒုိ႔လုပ္ငန္းေတြ ေဘာင္ေတြျဖန္႔ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုၿပီး ခ်ဲ ႔ရင္ကေန ဒီမုိကေရစီအခြင့္အေရးေတြ ျမန္ျမန္ေျပာင္းလဲလာတဲ့ အေနအထားေတြရလာတယ္လို႔ တြက္ရလိမ့္မယ္။ အခု ဗမာျပည္မွာရွိတဲ့ သူတို႔ရဲ ႔ အေပါင္းအသင္းလို႔ ေျပာရမယ့္လူေတြေပါ့ - လက္ခ်ဳိးေရတြက္ရင္ ေလးငါးေယာက္ပဲ ရွိပါတယ္။ အဲဒီ ေလးငါးေယာက္က သူတုိ႔ရဲ ႔ ေစတနာ၊ တုိင္းျပည္အေပၚမွာထားတဲ့ဟာ စီးပြားေရးအျမင္ေတြကေတာ့ အင္ဒိုနီးရွားလူေတြနဲ႔ တန္တူယွဥ္တူရွိလိမ့္မယ္လို႔ က်ေနာ္က သိပ္မထင္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔က သိပ္ၿပီးေတာ့ ေဘာင္ေတြဘာေတြ ခ်ဲ ႔ဖို႔ဆိုတာထက္ သူတုိ႔ sanction ေတြဘာေတြ ရွိတဲ့ကာလမွာေတာင္ သူတုိ႔ ပိုလုိေတာင္ အက်ဳိးအျမတ္ရွိတယ္လို႔ တြက္ေကာင္းတြက္လိမ့္မယ္။ သုိ႔မဟုတ္လည္း လူၾကားေကာင္းေအာင္ sanction ကို ႏိုင္ငံေရးအားျဖင့္ အန္အယ္လ္ဒီ တုိ႔ဘာတို႔ကို တိုက္ခိုက္လို႔ရေအာင္ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြကို တိုက္ခိုက္လို႔ရေအာင္ ေျပာေနတာ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါတယ္။
ဦးေက်ာ္ဇံသာ ။ ။ ဒီ sanction ကို ဆက္လက္ထားသင့္တယ္၊ မထားသင့္ဘူးဆုိၿပီး ဒီမုိကေရစီ လုိလားတဲ့အင္အားစုေတြအၾကားမွာလည္း သေဘာကြဲ ျငင္းခုံမႈေတြ ရွိပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီကိစၥဟာ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြကို အားေပ်ာ့ေစတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တေသြးတသံ သေဘာထားျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လုိမ်ား လုပ္ႏိုင္ပါမလဲ။
ဦးဝင္းတင္ ။ ။ လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္ကို ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ sanction ေတြ ရုတ္သိမ္းေရးဆိုတာေတြ ေပၚေပါက္ခဲ့ဘူးပါတယ္။ သို႔ေသာ္ အဲဒီလူေတြအမ်ားစုဟာ ဒီမုိကေရစီသမားေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီမိုကေရစီအတြက္ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ စစ္အစိုးရ အလိုက်၊ စစ္အစိုးရရဲ ႔ အသံေတြကို လိုက္ၿပီးေတာ့ သံေယာင္လိုက္တဲ့ အသံေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအသံေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီေန႔ sanction ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ရုတ္သိမ္းေရးေျပာတဲ့ဟာေတြကလည္း က်ေနာ္အျမင္အရေတာ့ ဒါေတြက တိုင္းရင္းသားေတြရဲ ႔ အသံ၊ ဒီမုိကေရစီအင္အားစုေတြရဲ ႔ အသံလို႔ က်ေနာ္က မယူဆဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ sanction ရုတ္သိမ္းေရးျပႆနာဟာ ဒီမုိကေရစီသမားေတြၾကား၊ တုိင္းရင္းသားေတြအၾကားမွာ ျပႆနာျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးေနတဲ့အရာျဖစ္တယ္လို႔ မယူဆပါဘူး။ ဒါေတြက ဘာလိုေျပာေျပာ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာအေၾကာင္းမ်ား၊ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ စစ္အစိုးရရဲ ႔ ေလသံကိုလုိက္ၿပီး သံေယာင္လိုက္ေျပာေနတဲ့ အသံေတြျဖစ္တယ္။ ေနာက္တခ်က္ေျပာခ်င္တာက ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီ ပုဂိၢဳလ္မ်ားရဲ ႔ ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့ အသံေတြေၾကာင့္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး လုပ္ငန္းတို႔မွာ အဟန္႔အတားျဖစ္ေစမယ္လို႔ က်ေနာ္တို႔က မယူဆပါဘူး။ အေကာင္းဆံုးက ဒီ ပုဂိၢဳလ္မ်ားဟာ sanction ရုတ္သိမ္းေရးကို ေၾကြးေၾကာ္ေနတာနဲ႔အတူ လုပ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့အလုပ္က ဘာလဲဆိုေတာ့ စစ္အစိုးရကို ေအာ္ရမွာ - အန္အယ္လ္ဒီ ကို ေအာ္ရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုေတြကို ေအာ္ဖို႔မဟုတ္ဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက အေရးယူလုပ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံႀကီးေတြကို ေအာ္ဖုိ႔မဟုတ္ဘူး။ ေအာ္ဖို႔လိုတာက စစ္အစိုးရကို ေအာ္ဖို႔လိုတာ။ ဒီ sanction ေတြ ရွိေနျခင္းဟာ ဗမာျပည္ထဲမွာ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ အမ်ားႀကီးရွိေနလို႔ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဒီ လူ႔အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာ္မႈေတြ၊ ဒီမုိကေရစီ ရုိက္ခ်ဳိးမႈေတြကို ရုတ္သိမ္းပါ၊ ရုတ္သိမ္းျခင္းအားျဖင့္ sanction ေတြ ေလ်ာ့ပါးသြားပါမယ္။ အဲဒီလုိ ေလ်ာ့ပါးသြားျခင္းအားျဖင့္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး သဘာဝက်က် ေပၚလာပါလိမ့္မယ္ဆုိတဲ့ဟာကို ေျပာသင့္တယ္လို႔ ေျပာလိုပါတယ္။
http://www.voanews.com/burmese/
ေဟာင္းေျမ႕တာေတြက ေအာက္ေမ့စရာေတြ
၆၃ႏွစ္ျပည့္္ လြတ္လပ္ေရးေန႔မွာ လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ႏို္င္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြနဲ႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြကို တဦးခ်င္းစီ မဲႏႈိက္ၿပီး တာဝန္ယူတဲ့ အစီအစဥ္ကို ေရဒီယိုသတင္းေတြမွာ က်မ နားေထာင္လုိ္က္ရပါတယ္။ ဒီသတင္းကို နားေထာင္ၿပီး လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၉၉၈က အက်ဥ္းက်မိသားစုဝင္ က်မဘဝကို ေမြးဖြားေပးခဲ့တဲ့ ေဒါက္တာသိန္းဝင္း+ ေဒၚၾကည္ၾကည္ျမင့္နဲ႔အတူ ကေလးၿမိဳ႕ လူထုကို လႈိက္လႈိက္လွဲလဲွ သတိရမိပါတယ္။
၁၉၉၈ဟာ လင္စံုမယားဖက္၊ အသိုက္အၿမံဳ ဆိုတဲ့စကား ဘယ့္ေလာက္ ေလးနက္တယ္ဆိုတာ က်မဘဝနဲ႔ရင္းၿပီး သိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ ေသကြဲရွင္ကြဲေလာကဓံက န.အ.ဖ ေခတ္မွာ ပိုမ်ားခဲ့တယ္ဆိုတာ အက်ဥ္းေထာင္ အသစ္ေတြနဲ႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုက သက္ေသျပခဲ့ၾကပါတယ္။ ခင္ပြန္းသည္က တိုင္းျပည္ခ်စ္စိတ္နဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္မွာ ကိုယ္ပိုင္နံပါတ္ အတပ္ခံရတဲ့အခါ ဇနီးသည္က်မက ခင္ပြန္းကိုပါရမီျဖည့္ဖို႔ စစ္ကိုင္းတုိ္င္း ကေလးၿမိဳ႕ ေမာ္လုိက္ေလးေထာင္မွာ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါေတာ့တယ္။ အဲဒိအခ်ိန္က ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ေထာင္ဒဏ္၁၄ႏွစ္နဲ႔ ျပစ္ဒဏ္ အမ်ားဆံုးခ်မွတ္ၿပီး ေဝးလံေခါင္သီတဲ့ အက်ဥ္းစခန္းေတြရွိရာကို ပို႔ခဲ့တဲ့အခ်ိန္ပါ။
က်မသားေလးက ၄ႏွစ္အရြယ္ဘဲရွိေသးတာမို႔ ၁၄ႏွစ္ဆိုတဲ့ ေထာင္ဝင္စာခရီးကို ျဖတ္သန္းဖုိ႔ ဘယ္လုိစီစဥ္မလဲလုိ႔ က်မမိဘေဆြမ်ိဳးေတြ၊ ေဖေဖ့ရဲေဘာ္ က်မဦးေလးေတြ တိုင္ပင္ၾကတယ္။ အဲဒိအခ်ိန္မွာ ကမၻာ့ၾကက္ေျခနီ ICRC မရွိေသးပါဘူး။ ေရႊတက်ပ္သား ၃ေသာင္းေက်ာ္ ၄ေသာင္းေစ်းမွာ ခရီးစရိတ္ကလဲ ေရြႊတက်ပ္သားဖိုးေလာက္ ရွိပါတယ္။ အက်ဥ္းက်မိသားစုေတြ လစဥ္မသြားႏုိင္ၾကသလို တေခါက္မွ မသြားႏုိင္တဲ့ မိသားစုေတြလဲ ရွိပါတယ္။
ႀကိဳးစင္ဘဲရွိၿပီး ေထာင္ေဆး႐ုံ မရွိပါဘူး။ ေထာင္ဆရာဝန္ မရွိပါဘူး။
အိမ္ကေန အဖမ္းခံရၿပီးကထဲက ေထာင္ဝင္စာ တေခါက္မွ မေတြ႔ရဘဲ အေဝးၾကီးကို ပို႔လုိက္တယ္ဆိုေတာ့ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ က်မအိမ္ကုိ ၁၅က်ပ္တိုးနဲ႔ေပါင္ၿပီး ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။ ဇြန္မွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းက် မိသားစုဝင္အျဖစ္ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ခဲ့တဲ့ က်မကို ကေလး ေမာ္လိုက္ေလးေထာင္မွာ ပထမဦးဆံုး ေထာင္ဝင္စာေတြ႔သူအျဖစ္ မွတ္တမ္းတင္မယ္လို႔ ေထာင္ပိုင္ဗိုလ္သာဦးက ေငါ့ပါေသးတယ္။
၁၉၉၈ေမမွာ ႏို္င္ငံေရး အက်ဥ္းသား၁၅ဦးနဲ႔ ကေလး ေမာ္လိုက္ေလးေထာင္ကိုဖြင့္ခဲ့တာပါ။ ဇြန္မွာ က်မေရာက္သြားေတာ့ ေထာင္က အုတ္႐ိုးနဲ႔ ဗူးတံခါးဘဲ ၿပီးပါေသးတယ္။ ေထာင္က ၿမိဳ႕နဲ႔၇မိုင္ေဝးပါတယ္။ ေထာင္ဆိုတာ ေရွ႕ေပါက္၊ ေနာက္ေပါက္ ရွိရပါတယ္။ ေ႐ွ႕ေပါက္က ေထာင္စကားနဲ႔ေျပာရင္ ေျခေထာက္နဲ႔ ထြက္ရတဲ့အေပါက္။ ေနာက္ေပါက္ကေတာ့ ေက်ာနဲ႔ထြက္ရတဲ့အေပါက္ပါ။ လူေသရင္ ေနာက္ေပါက္က ထုတ္တာကို ေထာင္စကားနဲ႔ ေျပာတာပါ။ ေမာ္လုိက္ေလးေထာင္မွာေတာ့ တံခါးတေပါက္ပဲရွိပါတယ္။ လူေသကိုလဲ ေ႐ွ႕ေပါက္ကဘဲ ထုတ္ပါတယ္။ ၾကိဳးစင္ဘဲရွိၿပီးေထာင္ေဆး႐ုံမရွိပါဘူး။ ေထာင္ဆရာဝန္ မရွိပါဘူး။ ဒီလုိေထာင္မွာ ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ၿပီး က်မ စိုးတထိတ္ထိတ္န႔ဲ ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။
ဇူလိုင္မိုးဦးက် ေထာင္ဝင္စာခရီးက က်မအျပန္ ခ်င္းတြင္းျမစ္ကိုျဖတ္ရပါတယ္။ ျမစ္တဖက္ကမ္းက စိမ္းညိဳ႕ေနတဲ့ ေတာင္တန္းၾကီးေတြက ဆည္းဆာေအာက္္မွာ မႈန္ျပာရီေဝလို႔။ မိုးဦးက်မို႔ ကမ္းနဖူးအျပည့္ ျမစ္ေရေဘာင္ဘင္ခတ္ၿပီး ျမစ္ဂီတကို က်ဴးရင့္ေနတယ္။ မဟာၿမိဳင္ ေတာင္ေျခရင္းက ကိုင္းရြာကို ေလွနဲ႔က်မ ကူးခဲ့ရတာ။ ကိုင္းရြာကေန မံုရြာကိုေရာက္ဖို႔ တညလံုး ကားစီးရအုံးမယ္။ ခ်င္းတြင္းရဲ့ အထင္ကရ ဝဲၾကီးေတြထဲက “အထက္မွာေပ၊ ေအာက္မွာေရႊ၊ အလယ္ဝက္သိုက္ မ်က္ျဖဴ ဆိုက္”ဆိုတဲ့အတိုင္း က်မတကယ့္ကို မ်က္ျဖဴဆိုက္ခဲ့ရတယ္။ က်မစိတ္ဝိဉာဥ္ကို ႏွစ္ျခမ္းခြဲၿပီး သြားရတဲ့ ေထာင္ဝင္စာ ခရီးပါ။ ေတာေတာင္ေတြထဲက ေထာင္ထဲမွာ အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို စိတ္မခ်တ့ဲအပူ၊ ၄ႏွစ္အရြယ္ လူမမယ္သားကို ဖြားေအနဲ႔ ထားခဲ့ရတာမို႔ ဒီအခ်ိန္က ေသြးလြန္တုတ္ေကြးရာသီဆိုတဲ့ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္က က်မရင္ထဲ ဝဲကေတာ့ ထိုးေနတာမ်ား ခ်င္းတြင္းျမစ္ၾကီး ငိုေလာက္တယ္။
ရန္ကုန္ေရာက္ၿပီး ၂လအၾကာမွာ ေမာ္လိုက္ေလးေထာင္ထဲမွာ ငွက္ဖ်ားေတြျဖစ္ေနၿပီဆိုတဲ့ သတင္းစကားက က်မအသဲႏွလံုးကို ဓားနဲ႔မႊန္းလိုက္သလိုပါပဲ။ မွတ္မွတ္ရရ ျမန္မာ့သတင္းသမဂၢ ဒုဥကၠ႒ ဦးဇင္လင္း (ဦးေဌးေအာင္)က အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေရႊဂံုတိုင္႐ုံးမွာ အလုပ္မ်ားေနတဲ့အခ်ိန္။ က်မ ဒီသတင္းကိုေျပာျပေတာ့ ဦးဇင္လင္းက “သမီး ေဒၚစုကို ေစာင့္ၿပီးေတြ႔ပါလား။ ၿပီးေတာ့ ဒီသတင္းကို ေျပာျပ” လို႔ က်မကို အၾကံျပဳတယ္။ ႐ုံးဆင္းခါနီးအခ်ိန္မွာ ေဒၚစုနဲ႔က်မ ေတြ႔ခြင့္ရခဲ့ပါတယ္။ က်မေျပာျပေတာ့ ေဒၚစုက “ငွက္ဖ်ားေဆးေတြ ေဒါက္တာတင္မ်ိဳးဝင္းဆီမွာ ယူသြားဖို႔နဲ႔ ေထာင္ဝင္စာကျပန္ရင္ အန္တီနဲ႔ေတြ႔ပါ၊ သတင္းစကား သိခ်င္တယ္”လို႔ ဆိုပါတယ္။
ေအးစိမ့္ေနတဲ့ အုတ္နံရံေတြၾကား၊ ေသာ့ခေလာက္သံေတြၾကား၊ သံတိုင္ေတြၾကားမွာ ပိန္ခ်ံဳးေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ကို ဝန္ထမ္းေတြက ေထာင္ဝင္စာေတြ႔ဖို႔ တြဲထုတ္လာရတယ္။ အားနည္းေနေပမယ့္ စိတ္ေဆာင္ေနတဲ့ ခင္ပြန္းသည္ စကားက ေလသံမာေနတယ္။ “ငါတို႔အားလံုး ငွက္ဖ်ားျဖစ္ေနတယ္။ ေဆးကုခြင့္ မရွိဘူး။ အာဟာရရွိတဲ့ အစာေလး မျပတ္ရခ်င္တယ္။ ေထာင္ဝင္စာမျပတ္ ရွိမွျဖစ္မယ္။ ေထာင္ဝင္စာ မလာႏုိင္တဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပဲ။ ငါတို႔အတြက္ ဟင္းက အေရးၾကီးသလုိ သတင္းကလဲ အေရးၾကီးတယ္” တဲ့။
“ေထာင္ဝင္စာမျပတ္ ရွိမွ ျဖစ္မယ္။.. ငါတို႔ အတြက္ ဟင္းက အေရးၾကီးသလုိ သတင္း ကလဲ အေရးၾကီးတယ္”
ဒီစကားက က်မအေသြးအသားထဲထိ စိမ့္ေနေအာင္ခံစားလုိက္ရတယ္။ ၂ပတ္တခါ ေထာင္ဝင္စာ အၿမဲေတြ႔ႏုိင္ဖို႔ က်မ ကေလးမွာ ေနမွျဖစ္မွာေပါ့။ ဒီေတာ့ ေစ်းေရာင္းရင္း ေထာင္ဝင္စာ ေတြ႔မယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။ ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေဒၚစုကိုေျပာျပေတာ့ အန္တီက “ဘယ္သူမွမေတြးတဲ့ အေတြးကို သမီးေတြးတာ အန္တီေက်းဇူးတင္တယ္။ အန္တီ သမီးကို ေပးႏုိင္တာကေတာ့ ေမတၱာပဲ” တဲ့။ အဲဒိေမတၱာေတြနဲ႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုဝင္က်မ ေထာင္ဝင္စာ ၁ဝႏွစ္ခရီးကို ျဖတ္သန္းႏုိင္ခဲ့တာပါ။
က်မကေလးမွာ အိမ္ငွားေနမယ္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ေပမယ့္ ေဒါက္တာသိန္းဝင္းဇနီး ေဒၚၾကည္ၾကည္ျမင့္က “ညည္းက မိန္းမသားတေယာက္ထဲ ေနရမွာ။ ထမင္းဟင္း ခ်က္တတ္တယ္မို႔လား။ ငါတို႔နဲ႔ေန။ ဆရာလဲ ေထာက္လွမ္းေရးတပ္ထဲမွာ ထိန္းသိမ္းခံေနရတယ္။ ငါတို႔လဲ မိန္းမသားေတြခ်ည္း ရပ္တည္ေနရတာ” လို႔ေျပာပါတယ္။ အန္တီၾကည္က ရတနာပံု ထီဆိုင္ၾကီး ဖြင့္ထားတာပါ။ ဆင္ဝင္အိမ္လို႔ ေခၚၾကတဲ့အတိုင္း အိမ္ၾကီးက အၾကီးၾကီးပါ။ ႐ုပ္ဝတၳဳအရ၊ စိတ္ေစတနာအရ ရတနာပံုအိမ္ၾကီးမွာ ခုခ်ိန္ထိ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြ တည္းခို ေနထိုင္ႏို္င္ခဲ့ပါတယ္။ ရတနာပံုအိမ္ၾကီးက ကေလးၿမိဳ႕ရဲ့ ICRC ပါပဲ။ က်မကို ကဗ်ာဆရာ ဖ်ာပံုနီလံုဦးက ကေလးက ကဗ်ာဆရာ ျမဆင့္ခ်ယ္ဆီစာေရးၿပီး မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ပါတယ္။ က်မဆရာ ျမဆင့္ခ်ယ္ကို ေတြ႔တဲ့အခ်ိန္မွာသကၤန္းဝတ္ၾကီးနဲ႔ပါ။ ဒုလၻဘဝတ္ရာကေန ကြယ္လြန္ခ်ိန္ထိ သာသနာ့ေဘာင္မွာ ၿမဲသြားတဲ့ ဆရာျမဆင့္ခ်ယ္က က်မတို႔ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြကိုျမင္မွ ႏုိင္ငံေရးကို ပိုခံစားမိတယ္တဲ့။ က်မတို႔ကိုလဲ ေမတၱာခရီးသည္ေတြဆိုၿပီး သူတတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီခဲ့ပါတယ္။
ကေလးလူထုက ႐ိုးသားတယ္။ ေအးခ်မ္းတယ္။ သနားၾကင္နာတတ္တယ္။ စီးပြားေရးေတာင့္တင္းၿပီး သဒၶါတရားေကာင္းတဲ့ ၿမိဳ႕လူထု ျဖစ္ပါတယ္။က်မအတြက္ ေမ့မရႏုိင္တဲ့ ေဒသႏၲရသမိုင္းေတြ၊ ေဒသ
စကားေတြ အမ်ားၾကီးၾကံဳခဲ့ရတယ္။ ေမာစရာေတြၾကားက ရယ္စရာေတြကလဲ က်မဘဝမွာ အမွတ္ရစရာေတြပါပဲ။ ဆရာျမဆင့္ခ်ယ္က က်မကိုေတြ႔ေတြ႔ခ်င္း “ဒကာမၾကီး ဘာမွမပူနဲ႔။သရဝဏ္(ျပည္)လဲ ကေလးကို ေရာက္ဖူးတယ္။ သူလဲ ဦးဇင္းနဲ႔ ရင္းႏွီးတယ္။ သူနဲ႔ဦးဇင္း ရန္ကုန္မွာ ညားၾကေသးတယ္” အမေလး…………….။ ဒီစကားၾကားၿပီး ဦးဇင္းကို ေမာ့မၾကည့္ေတာ့သလို စိတ္ထဲကလဲ “ေယာက္်ားခ်င္းၾကိဳက္တာ ငါ့ေျပာစရာလား ရွက္စရာၾကီးလို႔ ကဲ့ရဲ့မိတယ္။ ေနာက္ ဒီလုိဦးဇငး္နဲ႔ စကားမေျပာေတာ့ဘူး။ ဆရာဖ်ာပံုနီလံုဦးကိုလဲ မဆက္ဆံနဲ႔လို႔ ေျပာရမယ္” က်မေတြးၿပီးခ်က္ျခင္းျပန္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာင္မွ ကေလးမွာ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္ေတြ႔တာ၊ ဆံုတာကို “ညား”တယ္လို႔ သံုးမွန္းသိရတယ္။ ဒီေတာ့မွ ဦးဇင္းကို က်မစကားျပန္ေျပာျဖစ္တာ။
ကေလးကသူေတြက ငပိအခ်ိန္၂ဝ-၃ဝ တင္ၿပီး စက္ဘီးတစီးနဲ႔ ေစ်းေရာင္းရတဲ့ က်မကိုျမင္တိုင္း “ဆင္းရဲလိုက္တာ”ေျပာတတ္ၾကပါတယ္။ မွတ္မွတ္ရရ ေဒၚလွေဌး ပန္းတိမ္ဖိုကို က်မ ေစ်းဝင္ေရာင္းေတာ့ ေဒၚလွေဌးက ေရေႏြးဗန္းခ်ၿပီး ခရီးဦးၾကိဳတယ္။ က်မကို ငပိဖိုးေပးၿပီး “မသႏၲာ ေတာ္ေတာ္ ဆင္းရဲတာပဲ”လို႔ဆိုပါတယ္။ က်မကလဲရွက္ရွက္နဲ႔ “ဟုတ္ကဲ့ က်မတို႔ ေငြေၾကးဆင္းရဲတယ္။ ဂုဏ္သိကၡာဘဲ ခ်မ္းသာပါတယ္” လို႔ေျပာေတာ့ က်မကို ဘာမွျပန္မေျပာဘဲ ေငးေငးၾကီး ၾကည့္ေနတယ္။ ကေလးမွာ အေနၾကာမွ ပင္ပန္းတာကို “ဆင္းရဲတယ္”လို႔ သံုးမွန္း သိရေတာ့တယ္။ ကေလးနဲ႔ ၇မိုင္ေဝးတဲ့ ထိုမာရြာမွာ က်န္းမာေရးဝန္ထမ္း ဆရာမၾကီး ေဒၚတင္လိႈင္ေနပါတယ္။ သူ႔ေယာက်္ားက ကေလး NLDအတြင္းေရးမႉး ဦးဘမင္းပါ။ အဲဒိအခ်ိန္က ျမစ္ၾကီးနားေထာင္မွာ အက်ဥ္း က်ေနပါတယ္။ သူကဘဝတူက်မကို သူ႔ရြာမွာေစ်းေရာင္းဖို႔ ဖိတ္ပါတယ္။ ဒီေတာ့သူ႔ကို ေဆးကုဖို႔ ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္က လာေခၚရင္ က်မကိုပါ ေခၚသြားတတ္တယ္။ ငပိသည္နဲ႔ ေဆးသည္ စက္ဘီးတစီးဆီ စီးၿပီး ေထာင္ဝင္စာ အရွာထြက္ၾကတာေပါ့။
တေန႔ေတာ့ ဆရာမၾကီးက က်မကို လွမ္းေျပာတယ္။“မသႏၲာေပါင္အုံး”တဲ့။ က်မလဲ လန္႔သြားတယ္။ငါ့ကို ဘာမ်ား ထပ္ေပါင္ခိုင္းမလဲ မသိဘူးေပါ့။ ငါ့အိမ္ေပါင္တာေလး ဆံုးသြားၿပီပဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ရင္းႏွီးေနတဲ့ ဆရာမၾကီးကို စကားနဲ႔ အေျဖေပးရမွာေပါ့။ “ဆရာမၾကီး က်မမွာ ေပါင္စရာ မရွိေတာ့ဘူး။ တန္ဖိုးရွိတာေလးေတြလဲ ကုန္ၿပီ။ အိမ္လဲ အေပါင္ဆံုးသြားပီ” ဆိုေတာ့ ဆရာမၾကီး ရယ္ပါေတာ့တယ္။” “က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္တာကို ကူခိုင္းတာ”တဲ့။ ေၾသာ္………..ကူညီပါကုိ “ေပါင္အုံး”လို႔ ေျပာၾကတာကိုး။
ကေလးၿမိဳ႕ လူထုရဲ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေၾကာင့္ က်မတို႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြရဲ့ ဘဝ လံုၿခံဳခဲ့ရတယ္။
ဒီေဒသစကားကို အမွီျပဳၿပီး လုပ္အားေပးရတဲ့ ေဒသခံေတြအေၾကာင္းကုိ “အားခ်တယ္” လို႔သံုးလို႔ စာေပစိစစ္ေရးကေန “လက္ယႏၲရား”ဆိုတဲ့ ခရီးသြားေဆာင္းပါးေလး လြတ္လာတယ္။ ဒီလုိအလြဲေတြနဲ႔ က်မကို ကေလးၿမိဳ႕လူထုက သနားၾကင္နာ ေစာင့္ေရွာက္ၾကတယ္။ ေထာင္ဝင္စာ အတြက္ သူတို႔တတ္ႏုိင္တာေလးေတြ ထည့္ေပးၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခင္ပြန္းသည္နဲ႔ဘဝတူ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ က်မသတင္းေတြ ေပးႏုိင္သလို ဟင္းေတြလဲ ေပးႏုိင္ခဲ့တယ္။
က်မရဲ့ ပထမဘဝကို မိဘကေမြးဖြားခဲ့ၿပီး အက်ဥ္းက် မိသားစုအျဖစ္ ဒုတိယဘဝကို ေဒါက္တာသိန္းဝင္း+ေဒၚၾကည္ၾကည္ျမင့္တို႔နဲ႔အတူ ကေလးၿမိဳ႕လူထုက ေမြးဖြားေပးခဲ့လို႔ ခင္ပြန္းသည္အတြက္ ေထာင္ဝင္စာ ၈ ႏွစ္၊ ဘဝတူ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြအတြက္ ေထာင္ဝင္စာ၂ ႏွစ္ ေပါင္း ၁ဝ ႏွစ္ခရီးကို က်မ ျဖတ္သန္းႏုိင္ခဲ့တာပါ။
ကေလးၿမိဳ႕လူထုရဲ့ ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးမႈေၾကာင့္ က်မတို႔ အက်ဥ္းက် မိသားစုေတြရဲ့ ဘဝလံုၿခံဳခဲ့ရတယ္။ အက်ဥ္းေထာင္ထဲက ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြအတြက္ တတ္ႏိုင္သမွ် ဒါနခ် ကူညီတဲ့ ကေလးၿမိဳ႕လူထုက လူထုေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ့ လမ္းစဥ္ေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ ေဖာ္မယ္ဆိုတာ က်မ နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ယံုၾကည္မိပါတယ္။
က်မတို႔ျပည္သူလူထုက “ျမင္းၾကမ္းစီးရင္ ဇက္ၾကိဳး ကိုင္တတ္ရတယ္” ဆိုတဲ့ စကားပံုကို ဘဝေပးအသိနဲ႔ သိေနၾကသူေတြဘဲမဟုတ္ပါလား……………….။
http://mizzimaburmese.com/edop/songpa/6747-2011-01-20-06-18-59.html
စစ္မႈထမ္း ဥပေဒမူၾကမ္း မသမာမႈ လမ္းဖြင့္ေနဟု NLD ေဝဖန္
ဖနိဒါ | ၾကာသပေတးေန႔၊ ဇန္နဝါရီလ ၂၀ ရက္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ၁၉ နာရီ ၃၉ မိနစ္
ခ်င္းမိုင္ (မဇၩိမ) ။ ။ အျငင္းပြားဖြယ္ရာ ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္းဥပေဒမူၾကမ္းမွာ မလြဲမေသြ စစ္မႈထမ္းရန္ ဆင့္ေခၚရမည့္ ဥပေဒတရပ္ျဖစ္ေနသည့္အတြက္ မသမာမႈမ်ားျဖစ္ေပၚေအာင္ လမ္းဖြင့္ေပးေနေၾကာင္း အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ေဝဖန္လိုက္သည္။
“ ဤဥပေဒ အတည္ျပဳၿပီးေနာက္ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ မသမာမႈမ်ားရွိလာေစရန္ လမ္းဖြင့္ထားသကဲ့သို႔ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ အဖက္ဖက္က ယိုယြင္းလ်က္ရွိေသာ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရးႏွင့္ ပညာေရးစနစ္မ်ားေၾကာင့္ ဒုကၡမ်ဳိးစံု ၾကံဳေတြ႔ေနရေသာ ေအာက္ေျခလူတန္းစားအတြက္ ၾကီးမားေသာ ဝန္ထုပ္ဝန္ပိုးတခု ျဖစ္လာႏိုင္ဖြယ္ရွိသည္” ဟု NLD ၏ ယမန္ေန႔ထုတ္ ေၾကညာခ်က္တြင္ ပါရွိသည္။
ထို႔ျပင္ “၁၉၅၉ ခုႏွစ္ ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္း အက္ဥပေဒတြင္ စစ္မႈထမ္းရန္ ဆင့္ေခၚႏုိင္သည္ဟု ျပ႒ာန္းထားၿပီး ယခု ၂ဝ၁ဝ ထုတ္ျပန္လုိက္သည့္ ဥပေဒသည္ မလြဲမေသြ စစ္မႈထမ္းရန္ ဆင့္ေခၚရမည့္ ဥပေဒျဖစ္ပါသည္” ဟုလည္း ယမန္ေန႔ေန႔စြဲတပ္ NLD ေၾကညာခ်က္တြင္ပါရွိသည္။
မႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာ ၇ ရက္ ေန႔စြဲျဖင့္ အကန္႔အသတ္ျဖင့္ ျဖန္႔ေဝေသာ စစ္မႈထမ္း ဥပေဒ မူၾကမ္းမွာ ႏိုင္ငံေတာ္ ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီဥကၠ႒က အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာျဖင့္ သတ္မွတ္သည့္ေန႔ရက္တြင္ စတင္ အာဏာတည္မည္ဟု ျပန္တမ္းတြင္ ပါရွိသည္။
ျပည္သူ႔စစ္မႈထမ္း ဥပေဒ အတည္ျဖစ္လာလွ်င္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္မွ ၄၅ ႏွစ္အတြင္း အမ်ဳိးသားတုိင္းႏွင့္ ၁၈ ႏွစ္မွ ၃၅ ႏွစ္အတြင္း အမ်ဳိးသမီးတိုင္း ၂ ႏွစ္ထိ စစ္မႈထမ္းရမည္ ျဖစ္သည္။ အစိုးရက အေရးေပၚ အေျခအေန သတ္မွတ္ထားလွ်င္ ၅ ႏွစ္အထိ စစ္မႈထမ္းကာလကို တိုးျမႇင့္ႏိုင္သည္။
လႊတ္ေတာ္တြင္ ရႈေထာင့္အစံုစံုမွ သံုးသပ္ေဝဖန္ၿပီးမွ လႊတ္ေတာ္က ဆံုးျဖတ္ျပ႒ာန္းသင့္သည္ဟုလည္း NLD က ေျပာသည္။
လႊတ္ေတာ္တရပ္ေပၚေပါက္ခါနီးတြင္ လႊတ္ေတာ္က ဥပေဒျပဳ အာဏာကုိ အဓိကက်င့္သံုးရမည့္အစား နအဖ က ျပ႒ာန္းျခင္းမွာ ဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္ေနေၾကာင္းလည္း NLD က ေဝဖန္သည္။
စစ္မႈထမ္း စာရင္းေပးသြင္းရန္ ပ်က္ကြက္သူမွာ ေထာင္ ၃ ႏွစ္ က်ႏိုင္ၿပီး ဟန္ေဆာင္ ေရွာင္လႊဲလွ်င္ ၅ ႏွစ္အထိ အျပစ္ေပးခံရမည္ဟုလည္း ဆိုထားသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ စစ္သည္အင္အား စုစုေပါင္း ၅ သိန္းခန္႔ ရွိသည္ဟုဆုိေသာ္လည္း စစ္အစုိးရ တပ္ရင္းမ်ားတြင္ သတ္မွတ္ထားသည့္ တပ္အင္အားထက္ ေလ်ာ့နည္းေနသည္ဟု ျမန္မာအေရး ေလ့လာသူမ်ားက သံုးသပ္ၾကသည္။
http://mizzimaburmese.com/news/inside-burma/6752-----nld-.html
အေရးႀကီးၿပီ ေသြးနီးၾကစို႔
အေရးႀကီးၿပီ ေသြးနီးၾကစို႔
ဒီမိုုကေရစီအင္အားစု အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ အတိုက္အခံ အင္အားစုေတြ အားလံုးက နအဖကိုတိုက္ခိုက္မွ မွန္တယ္လို႔ ယူဆၾကပါတယ္။ ယံုုၾကည္ယူဆတဲ့ အတိုင္းလည္း အနည္းဆံုး ႏႈတ္စကားနဲ႔ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အၿမဲတိုက္ခိုက္ေနခဲ့ ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အားလံုးရဲ႕ အင္အားမပါရင္ အေရြ႕မရွိရင္ အလုပ္မျဖစ္ဘူး ဆိုတာကို တခါတရံမွာ သူတို႔ေမ့ေလ်ာ့ ေနၾကပါတယ္။
အဓိကအခ်က္တခုက သူတို႔က အၿမဲတေစ မလြဲမေသြ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေခါင္းေဆာင္တင္ၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဝန္းရံေပးေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ NLD ရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သလို အတိုက္အခံ အင္အားစုအားလံုးရဲ႕ ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္ေရးေခါင္းေဆာင္လည္း အလိုအေလ်ာက္ ျဖစ္လာခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ NLD ကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မ႐ိွရင္ဘယ္ေတာ့မွ ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေရးလမ္းကို ဆက္မသြားခဲ့ပါဘူး။ ဒီေန႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ဖမ္းလိုက္ရင္ မနက္ျဖန္မွာပဲ လႈပ္္႐ွားမႈေတြ အကုန္ရပ္လိုက္တာပါပဲ။ အနည္းဆံုး ဦးတင္ဦးနဲ႔ ဦးဝင္းတင္ မ႐ိွတဲ့ကာလေတြမွာ ဒီလုိပဲက်င့္သံုးခဲ့ပါတယ္။
ႏိုဝင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ NLD ႐ံုးခ်ဳပ္တြင္ လူထုကို မိန္႔ခြန္းေျပာေနေသာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ဓာတ္ပံု - ဧရာဝတီ)
ဒီေန႔ ဒီအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ NLD ကို အမည္သစ္၊ လူသစ္၊ စိတ္သစ္ေတြနဲ႔ ျပန္လည္ဖြဲ႔စည္းဖို႔ အခ်ိန္အခါ အေျခအေနသင့္ေနပါၿပီ။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ျပႆနာေပါင္းစံုကို ေရွ႕တန္းတင္စဥ္းစားၿပီး ပါတီတြင္း ဒီမိုကေရစီစနစ္ က်င့္သံုးတဲ့ ပါတီတရပ္ေပၚထြန္းဖို႔ အခ်ိန္ေရာက္ေနပါၿပီ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရး လမ္းစဥ္ကို တကယ္ လက္ခံယံုၾကည္တဲ့ အင္အားစုေတြ ဝန္းရံထားတဲ့ အေတြးသစ္၊ အျမင္သစ္ လုပ္ဟန္သစ္ေတြနဲ႔ အနာဂတ္ကို ပံုေဖၚဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္လာပါၿပီ။ လူငယ္ကြန္ယက္ဆိုတာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈအားလံုးရဲ႕ အစတခုပါ။ ဒီကြန္ယက္ကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဦးေဆာင္ေပးမယ္။ တတ္သိပညာရွင္ေတြ၊ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္ေတြ၊ ႏိုင္ငံေရး အေတြးအေခၚရွင္ေတြက ဝန္းရံေပးၾကမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာေခတ္သစ္ရဲ႕အစလို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္၊
ဒီအင္အားစုအားလံုးကို စုစည္းၿပီး ႏိုင္ငံေရးအင္အားစု တရပ္အျဖစ္ ထူေထာင္လိုက္ရင္ ဒီမိုကေရစီလမ္းစကို ျမင္ရဖို႔ မေဝးေတာ့ပါဘူး၊
ထိပ္တိုက္ ရင္ဆိုင္ေရးသမားေတြ၊ အျပဳတ္တိုက္ေရးသမားေတြကလည္း ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚကိုယ္ရပ္၊ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ကိုယ္ လႈပ္႐ွားၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အမႈထဲ ဆြဲမထည့္ၾကဖို႔လိုပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အၾကမ္းမဖက္တဲ့နည္းနဲ႔ ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ေတြဆံုေဆြးေႏြးေရးကို သီးျခားလြတ္လပ္စြာ လႈပ္႐ွားခြင့္ျပဳခဲ့ရင္ တိုးတက္မႈေတြ ျမင္လာရမွာပါ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရးကို ႀကိဳးပမ္းေနခ်ိန္မွာ တတ္သိပညာ႐ွင္မ်ားကလည္း တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းကို ေျဖရွင္းဖို႔ နည္းလမ္းရွာရပါမယ္။ တိုင္းရင္းသားမ်ားက စည္းလံုးညီညြတ္ေရး တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံေရးသမားအေပါင္းကလည္း တိုင္းျပည္အတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ ႏိုင္ငံေရးလမ္းစဥ္မ်ားကို ခ်မွတ္ႏိုင္ရပါမယ္။
တိုုင္းျပည္တခုလံုးကို ဦးသန္းေရႊတေယာက္တည္းက ခ်ဳပ္ကိုင္ေနတာ မွန္ေပမယ့္ ျပႆနာအားလံုးကို ဦးသန္းေရႊတေယာက္တည္းက ေျဖရွင္းလို႔ မရတာ ေသခ်ာပါတယ္။ ဦးသန္းေရႊကို ဝန္းရံပိတ္ဆို႔ေနၾကတဲ့ ကိုယ္က်ိဳးရွာ အလိုေတာ္ရိတစုရဲ႕ေႏွာက္ယွက္မႈေတြကိုလည္း မ်က္ေျခမျပတ္ အနီးကပ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ဦးသန္းေရႊ တဦးတည္းက အာဏာရွင္ျဖစ္ေနသမွ် အထက္အဏာပိုင္နဲ႔ နီးကပ္ေလ၊ ျပည္သူနဲ႔ေဝးေလ လမ္းမွားလိုက္ေလ ျဖစ္ေနမွာပါ။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လက္ရိွက်င့္သံုးေနတဲ့ လမ္းစဥ္က ျပည္သူနဲ႔နီးေလ၊ အာဏာရွင္နဲ႔ ေဝးေလ၊ ဒုကၡေပးခံရေလ အျဖစ္မ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္ နားလည္မႈ တည္ေဆာက္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အလြန္လည္း မွန္ကန္ထိေရာက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လိုအပ္တဲ့ ေထာက္ခံပံ့ပိုးမႈေတာ့ မရေသးပါဘူး။ အၾကမ္းမဖက္ေရး အင္အားစုအသီးသီးက ဝိုင္းဝန္းပံ့ပိုးၾကဖို႔လိုပါတယ္။
ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လည္း လက္ရိွအေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးသမားတခ်ိဳ႕နဲ႔ မီဒီယာေတြက ပံုေဖာ္ေနၾကတဲ့ အဖိႏိွပ္ခံျပည္သူေတြက တဘက္၊ ဖိႏွိပ္သူ အစိုးရႀကီးကတဘက္လို႔ မျမင္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ အေၾကာင္းကေတာ့ အစိုးရဝန္ထမ္း ၉၅ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ဟာလည္း ဖိႏွိပ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေပါင္းစံုကို ခံစားေနၾကရလို႔ပါပဲ။ က်န္တဲ့ ၅ ရာခိုင္ႏႈန္းပင္လွ်င္ ဦးသန္းေရႊကို သစၥာခံထားၾကတာ မဟုုတ္ပါဘူး။ စစ္တပ္ထဲမွာပင္လွ်င္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္အဆင့္ မဆိုထားႏွင့္ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားပင္ သစၥာခံမထားပါဘူး။ ဦးသန္းေရႊကလည္း သူတို႔ကို မယံုပါဘူး။ ဒု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးအဆင့္က ဦးသန္းေရႊကို ေတြ႔ခ်င္ ကန္ေတာ့ခ်င္ရင္ေတာင္ ခြင့္မျပဳပါဘူး။ လုပ္ႀကံမွာစိုးလို႔ ဘယ္သူ႔မွ အကပ္မခံပါဘူး။
အဲဒီလူေတြကို သူ႔လူေတြပဲဆိုၿပီး အကုန္တိုက္ေနဖို႔ မလိုပါဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ပီျပင္ေအာင္ လုပ္ဖို႔က ပိုအေရးႀကီးပါတယ္။ တပ္မေတာ္ တခုလံုး ကိုယ့္ဘက္ပါလာေစခ်င္ရင္ ကိုယ္က ေလးစားစရာ ေကာင္းေအာင္ အရင္ေနျပဖုိ႔လိုပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တေယာက္တည္းကို ေရွ႕တန္းတင္ အားကိုး ခိုလိုက္ေနၾကလို႔ မရပါ။
မိမိတို႔ဘာလုပ္သင့္တယ္။ ဘာကိုအရင္လုပ္ၾကရမယ္ဆိုတာ သိေအာင္ အရင္လုပ္ၾကရပါမယ္။ အေျပာင္းအလဲကို တကယ္ပဲ လိုလားၿပီး တကယ္ ဖန္တီးရပါမယ္။ လူတန္းစား အလႊာအသီးသီးက အေျပာင္းအလဲကို တကယ္ လိုလားလာေအာင္ စည္း႐ံုးရပါမယ္။ နည္းလမ္းကို လမ္းၫႊန္ႏိုင္ရပါမယ္။ အေျခအေနကို ဖန္တီးေပးၾကရပါမယ္။
ဒီအတြက္ ျပည္သူေတြက ေငြကုန္စရာမလိုပါ။ ႏိုင္ငံျခား စြက္ဖက္မႈကိုလည္း ေစာင့္ဖို႔မလိုပါ။ ပထမဆံုး မိမိကိုယ္တိုင္ ယံုၾကည္ဆံုးျဖတ္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္။ လုပ္ေဆာင္ဖို႔ပဲလိုပါတယ္။ ညီညြတ္ဖို႔နဲ႔ ေလ့လာဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။
“ျပႆနာဆိုသည္မွာ အျခားမဟုတ္။ အေျဖက ႐ုပ္ဖ်က္ထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္” ဆိုတဲ့ ဆို႐ိုးစကား ရွိပါတယ္။ “No one can save us, from us, but us” ဆိုတဲ့စကားဟာလည္း ဘာသာတရား အဆံုးအမ အားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီပါတယ္။
ေခါင္းေဆာင္ေတြက နားလည္ၾကၿပီး ျပည္သူေတြကို လက္ခံက်င့္သံုးလာေအာင္ လမ္းၫႊန္ စည္း႐ံုးႏိုင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔က “ဒီမိုကေရစီ ရရိွေရး” လို႔ ေအာ္ေနမွ မဟုတ္ပါဘူး၊ မိမိလက္ေတြ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာေတြကို ကိုယ္တိုင္ေျဖရွင္းႏိုင္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္းႀကိဳးစားၾကဖို႔ပဲ လိုပါတယ္။
စက္႐ုံအဆင့္၊ ရပ္ကြက္ေက်း႐ြာအဆင့္မွာ ေျဖရွင္းလို႔ရတဲ့ ျပႆနာေတြရွိပါတယ္၊ ေအာက္ေျခအဆင့္မွာပဲ အုပ္ခ်ဳပ္သူနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ခံသူတို႔ ပူးေပါင္းအေျဖရွာၾကရပါမယ္။ ေအာက္ေျခမွာ အေျဖမရိွေသးရင္ ၿမိဳ႕နယ္၊ ခ႐ိုင္၊ တိုင္းကိုတက္ၿပီး အေျဖရွာရမွာပါ၊ မနက္ျဖန္ အေျဖေတြ႔မယ္၊ ေနာက္တႏွစ္မွာ အားလံုး ေကာင္းသြားမယ္လို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္လို႔မရပါဘူး။ သို႔ေသာ္ တိုးတက္မႈေတြ အဆက္မျပတ္ေတြ႔လာရၿပီး အခ်ိန္နဲ႔အမွ် ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရလာမွာပါ။
က်ေနာ္တို႔အေနနဲ႔ နအဖကို ရင္ဆိုင္ရာမွာ အနည္းငယ္ခက္ခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းတခုကေတာ့ အေျခအေနမွန္ကို ႐ႈျမင္ရာမွာ အနည္းငယ္ ပံုစံလြဲေနလို႔ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က နအဖကို ႐ႈျမင္ရင္ မီဒီယာေတြပံုေဖာ္သလိုပဲ ထိပ္တိုက္ ဆန္႔က်င္ဖက္ အင္အားစုႀကီး ၂ ခုအျဖစ္ ႐ႈျမင္ၾကပါတယ္။
အေသအခ်ာ ခြဲျခားၾကည့္ရင္ နအဖ အစိုးရနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ိဳးစီးပြားျခင္း အမွန္တကယ္ ထိပ္တိုက္ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနတဲ့ေနရာက အင္မတန္နည္းပါတယ္။ လူတိုင္းမိမိတိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ႀကီးပြားေစခ်င္ ၾကတာပါပဲ။ ျပည္သူေတြက အာဏာကို အတင္းလုုယူၿပီး နအဖေတြကို ေထာင္ထဲထည့္ ႏိွပ္စက္ခ်င္ေနတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ ျပည္သူအမ်ားစုႀကီးက ကိုယ့္အလုပ္ကိုယ္ ေအးခ်မ္းစြာလုပ္ၿပီး အသက္ေမြးခ်င္ၾကတာပါ၊
နအဖကလည္း ျပည္သူေတြ ဆင္းရဲေၾကာက္လန္႔ၿပီး ထြက္ေျပးကုန္ေစခ်င္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြ ဒုကၡေရာက္ရျခင္း အေၾကာင္းအရင္း အမ်ားစုဟာ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး ညံ့ဖ်င္းမႈေၾကာင့္သာ ျဖစ္ပါတယ္။ ထိပ္ဆံုးက အာဏာပိုုင္ေတြ အတြက္သာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးတဲ့ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယားႀကီးရဲ႕ ေဖာက္ျပန္ယိုယြင္းေနမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီေတြ အာဏာရလာခ်ိန္မွာလည္း ဒီအုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယားႀကီးကို ျပဳျပင္ႏိုင္မွသာလွ်င္ ျပည္သူေတြ ခ်မ္းသာရာရလာႏိုင္ပါတယ္။
တကယ္မွာ အထူးလြဲမွားေနတာက ယိုယြင္းေနတဲ့ အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယားရဲ႕ အစိတ္အပိုင္းေလးတခုျဖစ္တဲ့ ျမန္မာစစ္တပ္က အာဏာပိုင္လူတန္းစား တရပ္လို ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ဖြဲ႔စည္းပံုအသစ္မွာ စစ္တပ္ဟာ အျပည့္အဝအာဏာပိုင္ လူတန္းစားမဟုုတ္ေတာ့ေပမယ့္ အာဏာရဲ႕ ၄ ပံု ၁ ပံုကို လုယူထားသူေတြျဖစ္ ေနဦးမွာပါ။ ပိုုအေရးႀကီးတာက အုုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယား ေတာ္တည့္မွန္ကန္လာ ဖို႔ပါပဲ။
ေနာင္တခ်ိန္ ဒီမိုုကေရစီအင္အားစုေတြ အာဏာအျပည့္ ရလာရင္ေတာင္ ယိုုယြင္းေနတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ယႏၲယားနဲ႔ ေဖာက္ျပန္တဲ့ ဝန္ထမ္းေတြ ဆက္လက္ လႈပ္ရွားေနၾကမယ္ဆိုရင္ တိုုင္းျပည္ဟာ ဆင္းရဲတြင္းက မထြက္ႏိုင္ဘဲ ျပည္သူေတြလည္း ဒုကၡပင္လယ္ေဝ ေနဦးမွာပါပဲ။
ပါတီမ်ားရဲ႕ တာဝန္က အာဏာပိုင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမႈအျပင္ တရားေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြက ဥပေဒစိုးမိုးေရး ေဆာင္ရြက္လာေအာင္၊ ဝန္ထမ္းေတြ ျခစားေဖာက္ျပန္မႈ ေလ်ာ့ပါးလာေအာင္ အစီအမံေတြ၊ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မႈေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ ျဖည့္ဆည္းမႈေတြကို ယခုကတည္းက အစြမ္းကုုန္ ႀကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔ဟာ ကိုယ္ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့ ျပႆနာတခုကို ႐ႈေထာင့္တခုကသာၾကည့္ၿပီး တျပည္လံုး ျပႆနာအတြက္ အေျဖမွန္တခုတည္းကို ရွာေနရင္ မ်က္မျမင္ပုဏၰားေျခာက္ေယာက္ ဆင္ကိုစမ္းသပ္သလို အေျဖတလြဲ ထြက္ေနမွာျဖစ္ပါတယ္။ ေနရာအလိုက္၊ က႑အလိုက္၊ အခ်ိန္အလိုက္ ျပႆနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးအတြက္ အေျဖအမ်ိဳးမ်ိဳးကို ရွာေဖြဆက္စပ္ႏိုင္မွသာ တိုုင္းျပည္အတြက္ အက်ိဳးရွိပါလိမ့္မယ္။
ေခါင္းေဆာင္လုုပ္သူမ်ားက အေျခအေနမွန္ကို ယထာဘူတက်ေအာင္ ႐ႈျမင္ၿပီး မၾကာခင္က စတင္ခဲ့တဲ့ လူငယ္ကြန္ယက္လို ကြန္ယက္အသီးသီးကတဆင့္ စတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္လို႔ ရပါတယ္။
နအဖျဖစ္ေစ၊ ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ဖြံ႔ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳ႕ေရးပါတီ (ႀကံ့ဖြံ႔ပါတီ) +ျဖစ္ေစ ဦးသန္းေရႊနဲ႔ တသားတည္း အလံုးအခဲႀကီးအျဖစ္ ႐ႈျမင္လို႔မရပါဘူး။ ၎တို႔ကို ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ၾကည့္ျမင္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။
ႀကံ့ဖြံ႔ဆိုတာ ေက်ာ႐ိုးမရိွတဲ့၊ ဦးေႏွာက္မရွိတဲ့ ႀကိဳးဆြဲရာကေနတဲ့ ႐ုပ္ေသး႐ုပ္ သက္သက္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အလားတူပဲ စြမ္းအား႐ွင္ဆိုတာလည္း ရဝတ အဆင့္က လက္သပ္ေမြးထားတဲ့ လက္မရြံ႕ လူမိုုက္တစုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ရဝတနဲ႔ ျပည္သူနဲ႔ ဆက္သြယ္စကားေျပာလိုက္ရင္ စြမ္းအားရွင္ဆိုတာ ျပည္သူေတြရဲ႕ လက္သံုးေတာင္ေဝွး ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။
ကိုယ့္ေက်းရြာ ဥကၠ႒၊ ရပ္ကြက္ေကာ္မတီဝင္ေတြနဲ႔ စကားမေျပာၾကရင္၊ ေျပာဖို႔မႀကိဳးစားၾကရင္ ဒီအခက္အခဲေတြဟာ မပေပ်ာက္ႏိုင္ဘဲ ရွည္ၾကာေနလိမ့္မယ္ဆိုတာ ျပည္သူေတြ လက္ခံလာေအာင္ ေျပာျပ ႏိုင္ရပါမယ္။ ကိုယ္တိုင္က တာဝန္ယူမႈမရွိၾကရင္ တိုးတက္မႈကို ေမွ်ာ္လင့္ လို႔မရႏိုင္ယံုမက ပိုမိုဆိုးရြားတဲ့ ကံၾကမၼာေတြ က်ေရာက္လာႏိုင္ပါတယ္။
ဦးသန္းေရႊရဲ႕လက္ရင္းလူယံု ကပ္ဖားမ်ားပင္လွ်င္ တေယာက္ကို အက်ိဳးစီးပြားတမ်ိဳးစီနဲ႔ ရွင္သန္ေနၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဦးသိန္းေဇာ္ကိုျဖစ္ေစ၊ ဦးေသာင္းကိုျဖစ္ေစ၊ ဦးေအာင္ေသာင္းကိုျဖစ္ေစ၊ ဦးစိုးသာကိုျဖစ္ေစ သူ႔နည္းသူ႔ဟန္နဲ႔ ခ်ဥ္းကပ္ ထြက္ေပါက္ေပး ျပဳျပင္မယ္ဆိုရင္ ေျပာင္းလဲ တိုးတက္လာႏိုင္ပါတယ္။
ယခုအခိ်န္မွာ ဘီလူးသဘက္လိုျဖစ္ေနၾကတဲ့ ဦးသန္းေရႊရဲ႕ မိသားစုဝင္မ်ားဟာလည္း လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ ၂၀ က သူလိုငါလို လူမ်ားသာျဖစ္ၾကပါတယ္။ သူတို႔ေရွ႕မွာ အစြယ္က်ိဳးသြားၾကတဲ့သူေတြရဲ႕ဘဝကို မသိၾကလို႔ အာသာငမ္းငမ္း ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ မွန္ကန္တဲ့ ခ်ဥ္းကပ္လႈပ္ရွားမႈေတြ လုပ္ခဲ့ၾကရင္ အေျခအေန အားလံုးဟာ ပံုမွန္ကိုျပန္ေရာက္ၿပီး ျပည္သူတရပ္လံုး ရႊင္ၿပံဳးႏိုင္မယ့္ တေန႔ကို မၾကာမီေရာက္လာမွာ မလြဲေသခ်ာပါပဲ။
အေရးအႀကီးဆံုုးက တာဝန္သိတဲ့ျပည္သူတိုင္း ကိုယ့္အခန္းက႑ကို တာဝန္ယူၿပီး အခုခ်ိန္မွာ ညီညီညာညာ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
“ညံ့တဲ့စစ္သားမရိွ၊ ညံ့တဲ့စစ္ဗိုလ္သာရိွတယ္” လို႔ ဆို႐ိုးစကားရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ျပည္သူမ်ားဟာ အလြန္ေတာ္တဲ့ ျပည္သူမ်ားျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ အျငင္းမပြားၾကပါ။ တခါတုန္းက ၿဗိတိသွ်ဘုရင္ခံက “အိႏိၵယတြင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းေပါမ်ား၍ ေနာက္လိုက္ေကာင္း နည္းပါးသည္။ ဗမာျပည္တြင္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းရွား၍ ေနာက္လိုက္ေကာင္းေပါသည္” လို႔ မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။
က်ေနာ္တို႔မွာ မ်ိဳးဆက္သစ္ ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမ်ား အၫြန္႔ျပဴထြက္ေနၾကပါသည္။ ကြန္ရက္မ်ားမွတဆင့္ သူတို႔ကို ေနရာေပး ျမႇင့္တင္ေပးဖို႔ လိုပါသည္။ လူႀကီးမ်ားက ဘုတ္ထိုင္ ထိုင္မေနၾကဘဲ လူငယ္မ်ားကို ဝန္းရံ၊ ပံ့ပိုး၊ ေနရာေပးၾကဖို႔ အခ်ိန္က်ေရာက္ပါၿပီခင္ဗ်ား။
http://www.bur.irrawaddy.org/index.php/special/letter-from-burma/5521-2011-01-20-11-14-13
ခင္ေမာင္ထြန္းကို အေရးယူဖို႔ေတာ့လိုလာၿပီ၊
ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး ေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးေကာင္စီ အတြင္းေရးမွဴး ဦးခင္ေမာင္ထြန္းသည္ ဥကၠဌ (ကိုယ္စား) လက္မွတ္မ်ားေရးထုိးကာ ရန္ကုန္တိုင္းအတြင္းရွိ ျပည္သူပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားကို အတင္းဖယ္ရွားခိုင္းၿပီး ဖယ္ေပးျခင္းမရွိပါက လံုၿခံဳေရး ရဲအင္အားမ်ား အသံုးျပဳဖယ္ရွားျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ၿပီးေနာက္ ထိုျပည္သူပိုင္တိုက္မ်ားကို ေရႊၿမိဳင္ေအာင္ေဆာက္လုပ္ေရး မန္ေနဂ်င္းဒါ႐ိုက္တာ ဦးတင္စိန္သို႔ သိန္းေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာ ျဖင့္ ေရာင္းခ်ျခင္း(သို႔) ျပန္လည္ေဆာက္လုပ္ခြင့္ေပးျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္ၿပီး ရရွိေသာအက်ိဳးအျမတ္မ်ားကို ကိုယ္က်ိဳး အျဖစ္ အသံုးျပဳေနသူတစ္ဦးျဖစ္ပါသည္။
ျပည္သူပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားမွ မိမိတို႔ေနထိုင္ရျခင္း အေထာက္အထား စာရြက္စာတမ္းမ်ားကို ဥကၠ႒ တိုင္းေအးခ်မ္းသာယာေရးႏွင့္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးေကာင္စီသို႔ တင္ျပေသာအခါ အတြင္းေရးမွဴး ဦးခင္ေမာင္ထြန္းမွ ထိုစာမ်ားကို အာဏာအလြဲသံုးစားျပဳၿပီး တင္ျပျခင္းမရွိဘဲ စာလာေရာက္တင္ျပသူမ်ားကို မေခ်မငံဆက္ဆံၿပီး၊ တိုင္ခ်င္ရာတိုင္ႏိုင္ေၾကာင္း၊ ဘယ္သူ႔မွ ေၾကာက္ရန္မလိုေၾကာင္း၊ ယခုအခ်ိန္မွာ အာဏာရွိလူႀကီးမ်ားကလဲ လႊတ္ေတာ္ ကိစၥႏွင့္ အလုပ္မ်ားေန၍ တိုင္ၾကားစာမ်ားကိုလဲ အေရးယူျခင္းျပဳလုပ္မည္မဟုတ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားၿပီး၊ မိမိအာဏာ အလြဲသံုးစားျပဳလုပ္ၿပီး ျပည္သူပိုင္တိုက္မ်ားကို ကိုယ္က်ိဳးအျဖစ္ ေရာင္းစားျခင္းျပဳလုပ္ေနသူျဖစ္ၿပီး ေရႊၿမိဳင္ေအာင္ ေဆာက္လုပ္ေရးမွ ေဆာက္လုပ္ေနသည့္တိုက္မ်ား၏ ရာဇဝင္ကို ဝင္ေရာက္စစ္ေဆးလွ်င္ ဦးခင္ေမာင္ထြန္းမွ ျပဳလုပ္ ေရာင္းခ်ေသာ တိုက္မ်ားျဖစ္ေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရပါသည္။
ယခု ၁၈.၁.၂ဝ၁၁ ေန႔ကလဲ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္၊ ၃၃-လမ္းရွိ အမွတ္(၁၇၉/၁၈၅) ရွိ (၄)ခန္းတြဲ (၃)ထပ္တိုက္ရွိ အခန္းေပါင္း(၁၂)ခန္းအားလဲ ဦးခင္ေမာင္ထြန္းက တဝတ ဥကၠ႒(ကိုယ္စား) လက္မွတ္ေရးထိုးကာ ရဲအင္အားသံုးၿပီး အႏိုင္အထက္ျပဳဖယ္ရွားမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။
တိုက္၏ရာဇဝင္မွာ ယခင္က အိႏိၵယမွ ကုလားအဖိုးႀကီးပိုင္ေသာတိ္ုက္ျဖစ္ပါသည္၊ ဦးေနဝင္းလက္ထက္၌ ျပည္သူပိုင္သိမ္းခဲ့ေသာတိုက္ ျဖစ္ပါသည္၊ ျပည္သူပိုင္သိမ္းၿပီးေနာက္ ကုလားအဖိုးႀကီးမွာ အိႏၵိယသို႔ ျပန္သြားခဲ့ပါသည္။ တိုက္၏ အလယ္ထပ္ (၄)ခန္းမွာ ျပည္သူပိုင္မသိမ္းခင္ကတည္းက ကုလားအဖိုးႀကီးထံမွ အခေၾကးေငြျဖင့္ ဝယ္ယူထားေသာ ကိုယ္ပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားျဖစ္ပါသည္၊ ေျမညီထပ္(၄)ခန္းမွာေနထိုင္သူမ်ားမွာ ယခင္က စစ္ဘက္မွ အရာရွိႀကီးမ်ားျဖစ္ၾကၿပီး စစ္မႈထမ္းေဟာင္းႀကီးမ်ားလည္း ျဖစ္ၾကပါသည္၊ စစ္တပ္မွ အရပ္ဖက္သို႔ေျပာင္းကာ စက္မႈ(၁)မွာတာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သူမ်ားျဖစ္၍ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရမွ ထိုတိုက္တြင္ တရားဝင္ ေနထိုင္ခြင့္ေပးထားပါသည္၊ အေပၚဆံုးထပ္မွာေနထိုင္သူ (၂)ဦးမွာလည္း တစ္ဦးမွာ စစ္ဖက္ဆိုင္ရာအရာရွိႀကီး စစ္မႈထမ္းေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္ၿပီး၊ ဗိုလ္သင္တန္းမွာ ေငြဓါးဆုရခဲ့သူ ထက္ျမက္တဲ့စစ္ဗိုလ္တစ္ဦးျဖစ္ပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ဦးမွာ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ဘြဲ႕ ရသူတစ္ဦး ေနထိုင္ၾကပါသည္၊ ေနထိုင္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားမွာ အႏွစ္(၃ဝ)(၄ဝ)(၅ဝ) သက္တမ္းမ်ားပင္ၾကာခဲ့ပါၿပီ။
ယခုအခါ စက္မႈ(၁)မွ ဦးေက်ာ္ထင္ဆိုသူက ဆိုင္းထိုးကာ လည္းေကာင္းတိုက္တြင္ေနထိုင္သူမ်ားမွာ စက္မႈ(၁)ပုိင္တိုက္ခန္းမ်ားကို က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း မတရားစြပ္စြဲကာ ဖယ္ရွားရန္အတြက္စာထုတ္ခဲ့ပါသည္၊ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္မွတိုက္ခန္းမ်ားကို မည္သူက က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ေနထိုင္လို႔ရမည္နည္း၊ စစ္ဖက္ဆိုင္ရာအရာရွိႀကီးမ်ားကလဲ သူမ်ားပိုင္တုိက္ေပၚ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္ေနထိုင္ၾကမည့္သူမ်ားလဲ ဟုတ္ပါ့မလား၊ နည္းနည္းေလးမွ သဘာဝမက်၊ စက္မႈ(၁)မွ ဦးေက်ာ္ထင္စာထုတ္ထားမႈကို တဝတ အတြင္းေရးမွဴး ဦးခင္ေမာင္ထြန္း မွ တဝတ ဥကၠဌ ကိုယ္စား ဆိုင္းထိုးကာ ရဲအင္အားသံုးၿပီး အႏိုင္အထက္ျပဳက်င့္ကာဖယ္ရွားခဲ့ၾကပါသည္၊ တရားဝင္ေနထိုင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္း တင္ျပခ်က္မ်ားကို လက္မခံ ေငြမ်က္ႏွာတခုတည္းသာၾကည့္၍ အတင္းအဓမၼ ရဲအင္အားသံုးဖယ္ရွားခိုင္ပါေတာ့တယ္၊ ဒီလိုသာ မိမိအာဏာကို အလြဲသံုးစားလုပ္ကာ ျပည္သူပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားမွာေနထိုင္သူမ်ားကို တရားဥပေဒမဲ့ ရဲအင္အားသံုးၿပီးဖယ္ရွားေနလွ်င္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕လံုးရွိ ျပည္သူပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္သူမ်ားမွာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ဘဝသို႔ေရာက္ၾကရေတာ့မည္။
ယခုလဲ ႏိုင္ငံဝန္ထမ္းအႀကီးအကဲမ်ားရဲ႕ မိသားစုမ်ား အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ဘဝသို႔ေရာက္က်ရပါၿပီ။ တဝတ အတြင္းေရးမွဴး ဦးခင္ေမာင္ထြန္းကို အေရးယူဖို႔ေတာ့လိုလာၿပီ၊ ယခုအခါမွ အေရးမယူလွ်င္ ေနာက္ပိုင္းဆို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ျပည္သူပိုင္တိုက္ခန္းမ်ားတြင္ေနထိုင္သူမ်ား အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ဘဝသို႔ ေရာက္ၾကရေတာ့မည္၊ ၁၈.၁.၂ဝ၁၁ ေန႔ကလဲ စစ္မႈထမ္းေဟာင္းႀကီးမ်ား ႏိုင္ငံဝန္ထမ္းအရာရွိႀကီးမ်ားေတာင္ ေခြးေမာင္းသလို ေမာင္းခ်ခံခဲ့ရသည္မွာ ရင္နာစရာအျဖစ္ဆံုးျဖစ္ရပ္ျဖစ္ပါသည္၊
ေပးပို႕ သူ ....KKLG
ျမန္မာစာကို ေခ်ာင္ထိုးပစ္မွာလား
ျမန္မာစာကို ေခ်ာင္ထိုးပစ္မွာလား
ယေန႔ ျမန္မာကေလးေတြ၊ အရြယ္ အသင့္တင့္ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာ ေက်ာင္းသားေလးေတြရဲ႕ ျမန္မာ စာ အေရးအဖတ္ ဘယ္လိုမ်ား ရွိမလဲလို႔ ေစာင္းငဲ႔ ၾကည့္မိသူ တိုင္း၊ ျမန္မာစာကို အျခားဘာသာေတြနဲ႔စာရင္ ေလ့လာမႈ အေတာ္နည္းေနတာ၊သံုးႏွႈန္းေျပာဆိုပံု ဆင္းရဲတာကို စိတ္မေကာင္းၾကီးစြာနဲ႔ ေတြ႔ေနရပါတယ္။
ျပည္တြင္းက တကၠသိုလ္၀င္စာေမးပြဲေအာင္စာရင္းေတြကို ျပန္ႀကည့္ရင္ ျမန္မာစာ ဂုဏ္ထူးထြက္သူ အေရအတြက္ဟာ အျခားဂုဏ္ထူးထြက္သူ အေရအတြက္ထက္ အလြန္နည္းပါတယ္။ ေအာင္မွတ္ေတြကို ၾကည့္ရင္ ျမန္မာစာရဲ႕ ေအာင္မွတ္က တျခား ဘာသာေတြရဲ႕ ေအာင္မွတ္ထက္ နည္းေနပါတယ္။ ျမန္မာစာကို အသင္အျပေကာင္းတဲ့ ဆရာဆိုလည္း အျခားဘာသာ အသင္ေကာင္းတဲ႔ ဆရာအေရအတြက္ထက္ နည္းၾကပါတယ္။ျမန္မာစာမွာ အမွတ္နည္းတာေလာက္ကို ေက်ာင္းသားေတြစိတ္ထဲ သိပ္အေလးထားပံု မေပၚဘူး။ တကၠသိုလ္ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း ျမန္မာစာယူဖို႔ စဥ္းစားတဲ့ ေက်ာင္းသားက အျခားဘာသာယူသူေတြထက္ နည္းေနျပန္ပါေကာ။ ျမန္မာစာအေပၚ ရည္ရြယ္ခ်က္ႀကီးသူ၊ ၀ါသနာထံုသူ၊ ျမန္မာစာသေဘာကို နက္နက္နဲနဲ တီးေခါက္မိသူေတြသာ ျမန္မာစာဘာသာရပ္ကို အဓိကဘာသာ အျဖစ္ယူၾကတယ္။ကြ်န္ေတာ္တို႕ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀တုန္းက ၀ လံုးကို ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေက်ာက္တံနဲ႕ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေရးႀကရတယ္။ ေက်ာင္းမွာလည္းေရး၊ အိမ္မွာလည္းေရး အေမနဲ႕ အေဖက ၀ိုင္းကူေပးေသးတယ္။ ဗ်ည္းသရေတြ စနစ္တက် ဆြဲႏုိင္ဖို႕ ေက်ာင္းမွာဆို ဆရာေတြက လက္ထပ္လို႕သင္ေပး။ အိမ္မွာဆို မိဘ ေတြက ၾကပ္မတ္ေပး။ ေလးေႀကာင္းမ်ဥ္းနဲ႕ လက္ေရးလွဖို႕ကိုလည္း သင္ခဲ့ရေသးတယ္။ ကဗ်ာဆိုရင္လည္းွ လက္ဟန္ေျခဟန္၊ အမူအယာ မွန္မွန္နဲ႕တစ္တန္းလံုး ယိမ္းကေနသလို ဆိုခဲ့ရေသးတယ္။ ျမန္မာစာဆို အေရးလည္းေပ်ာ္ခဲ့၊ အဖတ္လည္း ေပ်ာ္ခဲ့ၾကရတယ္။ ငယ္ငယ္က ဆိုခဲ႔ ရတဲ႔ ကဗ်ာေတြကို ဒီေန႔အထိ အလြတ္ရေနတုန္းပဲ။သံုးတန္း ေလးတန္းေရာက္ျပန္ေတာ့ ရာသီအလိုက္ လ အလိုက္က်င္းပတတ္တဲ့ ပြဲေတာ္ေတြကို အေၾကာင္းျပဳလို႕ လစဥ္နီးပါး အနည္းဆံုး စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္ေရးရတယ္။ ဆရာက ေခါင္းစဥ္ေပးတယ္၊ ေရးသားတဲ႔ အခ်က္အလက္ေတြ ကို ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ယွဥ္ၿပီး ေတြးေစတယ္။ ေက်ာင္းသားေတြ ဘာေရးမလဲဆိုတာကို ဆြဲထုတ္ခိုင္းတယ္။ ေက်ာင္းသား ေတြဆီက တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳးဆီ အခ်က္အလက္ေတြက ထြက္လာတယ္။စာစီစာကံုး ေခါင္းစဥ္နဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ထြက္လာသလို၊ မကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြလည္း ထြက္လာတယ္။ ကိုက္ညီတဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို စုစည္းေပးၿပီး ေခါင္းစဥ္နဲ႔ မကိုက္ညီေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဘယ္လို အခါမ်ိဳးက်မွ ေရးသင့္ေႀကာင္း၊ ဘယ္လိုေခါင္းစဥ္ႏွင့္က်မွ သံုးသင့္ေၾကာင္း ညႊန္ၾကားၿပီး အိမ္စာေပးလိုက္တယ္။ လိုအပ္ရင္ မိဘမ်ားထံမွ အႀကံညဏ္မ်ားကိုလည္း ရယူႏုိင္ေၾကာင္း မွာၾကားလို္က္ေသးတယ္။ဒီလိုနဲ႕ ကြ်န္ေတာ္တို႔ လစဥ္ စာစီစာကံုး ေရးျဖစ္ၾကတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေယာက္်ားေလးထဲက အေကာင္းဆံုး စာစီစာကံုးတစ္ပုဒ္နဲ႔ မိန္းကေလးထဲက အေကာင္းဆံုး စာစီစာကံုး တစ္ပုဒ္ကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ဂုဏ္ၿပဳတဲ့ အေနနဲ႔ ဆရာကိုယ္တိုင္ ဖတ္ျပတယ္။ ဆရာက လက္ေရးလွဖို႔ကိုလည္း တိုက္တြန္းရင္း အားေပးတယ္။
သတင္းစာ မဂၢဇင္းေတြမွာလို စာပုဒ္ ျဖတ္ေတာက္ေရးနည္း ေတြနဲ႕ ေရးရတယ္။ အာဇာနည္ေန႕တို႕လို၊ အမ်ိဳးသားေအာင္ပြဲ ေန႔တို႔လို၊ စာဆိုေတာ္ေန႕ အထိမ္းအမွတ္ ေန႕မ်ိဳးေတြ မွာဆို နံရံကပ္စာေစာင္ အစီအစဥ္ေတြလည္း ရွိခဲ့တယ္။ စာၾကည့္တိုက္ လည္း ထားေပးတယ္။ ရံဖန္ရံခါက်င္းပတဲ့ စကားရည္ လုပြဲေတြ၊ က်ဗန္းစကားေျပာ ၿပိဳင္ပြဲေတြလညး္ ရွိခဲ့တယ္။ႏွစ္သက္ဖြယ္ အေကာင္းဆံုးကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ စာေရးဆရာ ႀကီးေတြရဲ႕ စာေပေဟာေျပာပြဲေတြပဲ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းတြင္း မွာေကာ၊ ရပ္ကြက္မ်ားမွာပါ က်င္းပၾကပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ စာဆိုပြဲရာသီ နတ္ေတာ္လမွာျဖင့္ စာေပေဟာေျပာ ပြဲေတြဟာ ဟိုေနရာတစ္ပြဲ ဒီေနရာတစ္ပြဲ မနည္းပါပဲ။အဲဒီအခ်ိန္မ်ားမွာဆို ေခတ္ေပၚေတးဂီတ concert ပြဲေတြကလည္း တစ္ဖက္၊ ျမန္မာ့စာေပ ေဟာေျပာပြဲေတြကလည္း အဲဒီပြဲ ပရိတ္သတ္နဲ႔အၿပိဳင္ ရွိေနၾကတယ္။ ျမန္မာ့စာေပ ပရိတ္သတ္ရဲ႕အားဟာ အားရေလာက္ပါတယ္။ သက္ႀကီးစကား သက္ငယ္ၾကားဆိုသလို ၀ါရင့္စာေရး ဆရာႀကီးမ်ားရဲ႕ အေဟာအေျပာ ဆိုဆံုးမစကားမ်ားဟာ လူငယ္ေတြအတြက္ အတုယူ မွတ္သားစရာမ်ားပါ။ လူငယ္ေတြရဲ႕ ေခ်ာ္ေနတဲ႕ လမ္းေတြကို တည့္ေပးတယ္။ မွားေနတဲ႔ အေတြးေတြကို အမွန္ ေတြးႏုိင္ေအာင္ ျပင္ေပးတယ္။ လူႀကီးေတြရဲ႕ မွားခဲ႔တာေတြကိုလည္း သင္ခန္းစာအျဖစ္ ရယူႏိုင္ခဲ႔တယ္။ လူငယ္ေတြက ေဟာေျပာသူ ဆရာႀကီးေတြကို အားက်လာႀကတယ္။ သူတို႕လို တတ္ခ်င္ ေၿပာခ်င္ လာႀကတယ္။အဲဒီအခါ လူငယ္ေတြမွာ စာဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြ နုိးႀကားလာၾကတယ္။ ရပ္ကြက္ စာၾကည့္တိုက္ေတြလည္း ဟုိတစ္ကြက္ ဒီတစ္ကြက္ ရွိေနႀကသလို စာဖတ္သူေတြလည္း မ်ားျပားလာၾကတယ္။ အဲဒီမွာ လူငယ္ေတြျဖစ္တဲ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ဟာ ထိုစာေရးဆရာႀကီးမ်ားကို ေလးစားအားက်စိတ္မ်ား တဖြားဖြားေပၚလာၿပီး၊ သူတို႕ရဲ႕ အေရးအသား သူတို႕ရဲ႕ အေတြးမ်ားကို နားထဲဆဲြေနၾကတာမို႔၊ အခုလိုအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ တပည့္မ်ားကို အခါအားေလ်ာ္စြာ စာသင္ခန္းကေန လက္ဆင့္ကမ္း မွ်ေ၀ႏုိင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ယခုကာလကို ျပန္ၾကည့္ရင္ တကၠသိုလ္၀င္တန္း စာေမးပြဲကို က်န္တာေတြ အားလံုးေအာင္ၿပီး ျမန္မာစာ တစ္ဘာသာထဲက်တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ ရွိေနပါတယ္။ တခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားေတြဆို ကိုယ့္လက္ေရးကိုေတာင္ ကိုယ္ျပန္္မဖတ္တတ္တဲ့ အဆင့္ထိ အလြန္ဆိုး၀ါးေနပါတယ္။ လစဥ္အလိုက္၊ စာစီစာကံုးေရးသံေတြ မၾကားရေတာ့ပါဘူး။ စာေမးပြဲေရာက္မွသာ စာစီစာကံုးကို ျဖစ္သလို ေရးၾကပါတယ္။ နံရံကပ္စာေစာင္ အစီအစဥ္ေတြလည္း ေပ်ာက္သြားပါၿပီ။အေျပာအဆိုလြတ္လပ္ခြင့္ မရတဲ႕ ႏုိင္ငံအတြက္ စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာကလည္း ကြက္က်ားမိုးလို ပါပဲ။ နားရွိေသာ္လည္း မၾကားရ။ မ်က္စိရွိေသာ္လညး္ မျမင္ရတဲ႕ ျမန္မာေက်ာင္းသားတို႕ရဲ႕ ဘ၀ဟာ လမ္းျပမယ္႔သူေတြ ေပ်ာက္ျခင္းမလွ ေပ်ာက္ေနပါတယ္။ေနာက္ဆံုး တကၠသိုလ္၀င္တန္းစာေမးပြဲကို စာေမးပြဲအထူးထုတ္ပါ စာစီစာကံုးေတြ အလြတ္က်က္ၿပီး ေမးခြန္းနဲ႕ တိုက္ဆိုင္ရင္ေျဖ၊ မတိုက္ဆိုင္ရင္ ျဖစ္သလို ေရးထားခဲ့ၾကတာပါပဲ။ လမ္းညႊန္မႈေတြနည္း၊ လမ္းျပၾကယ္ေတြနည္းတဲ႕ ကာလမွာ အေတြးနည္းလို႕့ အေရးနည္း လာၾကတဲ့အတြက္ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြ ျမန္မာစာအေရး အလြန္ကို နည္းလာၾကပါတယ္။ထို႕အတူပဲ နယ္စပ္က မိုင္းဂရန္႕ ေက်ာင္းေတြမွာလည္း ျမန္မာစာအေပၚ စိတ္၀င္စားမႈေတြ နည္းေနတာကို ေတြ႕ရတယ္။ အခ်ိဳ႕ေက်ာင္းသားမ်ားက စေကာ္လားရွစ္ ပညာေရးက္ို လို္က္ၾကေတာ့ ျမန္မာစာ မသင္ခ်င္ၾကေတာ့ဘူး။ အဂၤလိပ္စာကိုသာ ဦးတည္ပါေတာ့တယ္။ ျမန္မာစာကို ထဲထဲ၀င္၀င္သင္ေပးႏုိင္တဲ့ ဆရာကလည္း ရွားလာတယ္။ ျပည္တြင္းက သင္ရုိးကုန္ အထူးထုတ္ကိုကိုင္၊ အထူးထုတ္ပါအတိုင္း စာေခၚေပး၊ ေက်ာင္းသားေတြက လိုက္ေရးၾက။ ၿပီးရင္ အလြတ္က်က္၊ ဒီစနစ္နဲ႕သြားေနတာက မ်ားေနတယ္။အထူးထုတ္ေတြမွာ အမွားပါေလ့ပါထ ရွိၾကတယ္။ အထူးထုတ္ကို လံုး၀ဥႆံု အားမကိုးသင့္ပါဘူး။ အရန္အကူအျဖစ္ ထားခ်င္ထားပါ။ ဆရာကိုယ္တိုင္ကလည္း ကို္ယ္ပိုင္ အေတြးအေခၚ သင္ေပးသင့္ပါတယ္။ ျမန္မာစာ အသင္အျပ ေကာင္းရင္ ေက်ာင္းသား မေျပာနဲ႕ ၾကားသူပတ္၀န္းက်င္ကပင္ နားေထာင္ခ်င္တဲ့ ဘာသာရပ္မ်ဳိးပါ။ လက္ေရးလက္သား ကလည္း ကန္စြန္းရြက္သည္ အေၾကြးေတာင္းတဲ့ လက္ေရးနဲ႕ သတ္ပံုမ်ိဳး မျဖစ္ေအာင္ ဆရာကိုယ္တိုင္ ေရွာင္ၾကဥ္ ရပါမယ္။ တပည့္ေက်ာင္းသားသည္ ဆရာကို စံျပဳ အတုယူရမွာ ျဖစ္လို႕ ဆရာရဲ႕ အရည္အခ်င္းဟာ အဓိက ျဖစ္ေနပါတယ္။ျမန္မာစာ ဆရာေတြကိုယ္တိုင္ သင့္တင့္ ေလ်ာက္ပတ္တဲ့ စာစီစာကံုးမ်ိဴး ေရးႏုိင္ၾကဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္။ နယ္စပ္က မိုင္းဂရန္႕ေက်ာင္းေတြကေတာ့ ေန႕ထူးေန႕ျမတ္ေတြမွာ ျမန္မာစာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ အေရးအေျပာအဆို ျပိဳင္ပြဲမ်ား ရွိေနတာမို႕ ျမန္မာစာအတြက္ အားတက္ရမယ့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။သို႕ေသာ္ ေက်ာင္းတိုင္းေက်ာင္းတိုင္း ပါ၀င္ယွဥ္ၿပိဳင္ႏုိင္ေရး အတြက္ ေက်ာင္းတိုင္းရွိ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားပါ၀င္တဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းတစ္ရပ္ကိုလည္း ဖြဲ႕စည္း ထားသင့္ပါတယ္။ ႀကိဳတင္ေလ့က်င့္ဖို႕ အခ်ိန္ေပးၿခင္း၊ ၿပိဳင္ပြဲအတြက္ ႀကိဳတင္ အေၾကာင္းၾကားျခင္း၊ ေက်ာင္းတိုင္းပါ၀င္လာေအာင္ ဆြဲေဆာင္ေပးျခင္း အထူးလိုအပ္ ပါလိမ့္မယ္။ စာေမးပြဲတစ္ခါလာမွ စာစီစာကံုးတခါ ေျဖရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး မျဖစ္သင့္ပါဘူး။ျမန္မာအခ်ိဳ႕ဟာ ခြင့္တိုင္စာကိုပင္ အဆင္ေျပေျပ ဆီ္ေလ်ာ္ေေအာင္ မေရးႏုိင္ႀကပါဘူး။ ဒီအထဲမွာ အခ်ိဳ႕ ဆရာေတြလည္း ပါေနပါတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ရတာ ျမန္မာစာ အေရးအသား အေလ႔အထ နည္းလို႕ပါ။ ေရးမယ္ဆိုရင္ ေတြးရပါမယ္။ မေတြးရင္ အေရးမပီျပင္ပါဘူး၊။ အေတြးေကာင္းရင္ အေရးေကာင္းလာတတ္ပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေတြးပါမွ တပည့္မ်ားအတြက္ အေတြးလမ္းေၾကာင္းကို ဖြင့္ေပးႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္။ မည္သည့္ဘာသာရပ္မဆို ေတြးဖို႕ အေတြးအေခၚ မွန္ကန္ဖို႔ လိုပါတယ္။ အေတြးမွန္မွ အေရးမွန္၊ အတြက္အခ်က္လည္းမွန္မွာ ျဖစ္တယ္။ဒါေႀကာင့္ ဆရာကိုယ္တိုင္ စေတြးႏုိင္ပါမွ ေက်ာင္းသားလည္း ေတြးလာႏုိင္မွာ ျဖစ္တယ္။ ေက်ာင္းသားေတြးႏုိင္ဖို႕ ဆရာကိုယ္တိုင္က ေရလာေျမာင္းေပးစကား ေျပာေပး သင့္တယ္။ မိုင္းဂရန္႕ ပညာေရး၀န္ထမ္းေတြအတြက္ BMTA ကႀကီးမွဴးက်င္းပေပးေလ့ရွိ္တဲ့ ေဒါက္တာသိန္းလြင္ရဲ႕ RWCTသင္တန္းက ဆရာေတြရဲ႕ အေတြးဓားကို ထက္ေစမယ့္ ဓားေသြးေက်ာက္ တစ္လက္ပါပဲ။ဘာသာရပ္တိုင္းမွာ ဘာကိုရည္ရြယ္ၿပီး ဒီအေႀကာင္းအရာကို သင္ရတာလဲ၊ ဘယ္မွာ အသံုးၿပဳမွာလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ အသံုးၿပဳရမွာလဲ၊ လူ႕ေလာကအတြက္ ဘယ္လို အက်ိဳးရွိသလဲ၊ ဒါေတြကို ေက်ာင္းသားမ်ား ဆက္စပ္ေတြးေခၚ လာႏုိင္ေအာင္ သင္ေပးၾကရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ေနာက္တစ္ခုက စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္ဆရာတစ္ဦးက ေၿပာပါတယ္။ အိမ္ကို ‘မ’သတ္နဲ႔ပဲအိမ္အိမ္ ‘န’သတ္နဲ႕ပဲအိမ္အိမ္ ေက်ာင္းလို႕ေတာ့ ဘယ္သူမွ မဖတ္ပါဘူးတဲ့။
သူေျပာလိုတာက စာလံုးေပါင္းသတ္ပံုအေရးမႀကီးဘူး။ ဖတ္လို႕နားလည္ရင္ ၿပီးေရာဆိုတဲ့ သေဘာပဲေပါ့။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီဆရာကို ကြ်န္ေတာ္္ေျပာလိုက္ခ်င္တယ္၊ ခင္ဗ်ားကိုယ္တိုင္ စာလံုးေပါင္းသတ္ပံု အမွားမ်ားနဲ႕ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ေလာက္ လူေတြဖတ္ဖို႕ ထုတ္ၾကည့္ပါလားလို႕ အဲဒီလိုပဲ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။တခ်ိဳ႕ တိုင္းတစ္ပါးသားေတြ ျမန္မာစာကို အထူးျပဳ ေလ့လာေနၾကပါတယ္။ ျမန္မာစာကို ျမန္မာေတြထက္ ပိုသိပိုတတ္တဲ့ ႏုိင္ငံျခားသားေတြ ဟိုးအရင္ ကတည္းက ယေန႔ထိတိုင္ ရွိေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္မိတ္ေဆြ တစ္ ေယာက္က တရုတ္ျပည္ကလာလည္တဲ့ သူ႕ဧည့္သည္ကို ေရႊတိဂံုဘုရားလိုက္ပို႕ေတာ့ ဘုရားေစာင္းတန္းက အ ဆင္းမွာ သူတို႕ေလွ်ာက္ခဲ့တဲ့ လမ္းကို လက္ညိဳးထိုး ၿပီး ဒါကို ျမန္မာလို ဘယ္လို ေခၚသလဲလို႕ ေမးတယ္။ ကြ်န္ေတာ္႔ မိတ္ေဆြ ျမန္မာျပည္ဘြဲ႕ရက ေလွကားလို႔ အလြယ္တကူ ေျဖလိုက္တယ္။ ခ်က္ခ်င္းပဲ တရုတ္ ဧည့္သည္က မဟုတ္ဘူး၊ ေလွကားထစ္လို႕ ျပန္ျပင္ ေပးလိုက္ေတာ့မွ ျမန္မာအိမ္ရွင္ ဆင္ျခင္မိပါေတာ့တယ္။ယေန႕ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ပညာေရးစီမံကိန္းမွာ မိခင္ဘာသာ ရပ္အျပင္ အဂၤလိပ္စာနဲ႕ အိမ္နီးခ်င္းႏုိင္ငံတို႕ရဲ႕ ဘာသာစကား၊ စာေတြကို (အထူးသျဖင့္ ျမန္မာစာကို) သင္ေနၾကပါၿပီ။ ႏုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး အတြက္ အထူးေမာင္းႏွင္အားကို သိေနၾကပါၿပီ။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ အဂၤလိပ္စာ essay တစ္ပုဒ္ ေရးမယ္ဆိုရင္ေတာင္၊ နံပါတ္တစ္ ျမန္မာလိုေတြးလို႔ ျမန္မာလိုေရးဖို႕ ေရွ႕ေျပးလိုအပ္မယ္ ထင္ပါတယ္။ ထိုမွတဆင့္ အဂၤလိပ္လို ေရးျဖစ္ရင္ ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့ essay ၿဖစ္လာမွာေပါ့။ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာျဖစ္ေနလို႔ပါ။ ျမန္မာနဲ႕ နီးစပ္တာ ျမန္မာစာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ျမန္မာစာကို ဂဃနဏ ေရးႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ကိုေရာက္မွ အဂၤလိပ္ လိုေရးရင္ အဆင္ေျပေခ်ာေမာႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ကမၻာႀကီးက ယခင္က ေရျခားေျမျခား အေရွ႕ အရပ္၊ အေနာက္အရပ္ ျခားေနခဲ႔တယ္။ ဒါေပမဲ႔ အသိပညာ၊ အတတ္ပညာ ထြန္းကားတဲ့ ယခုလို အိုင္တီေခတ္ႀကီးမွာ ေရကိုတားေသာ္ အၾကားမရွိသကဲ့သို႕ နည္းပညာေတြေၾကာင္႔ ကမၻာေျမႀကီးကို ဟိုဘက္ဒီဘက္ျခားလို႔ မရႏိုင္ေတာ့ပါ။ယဥ္ေက်းမႈ ဘာသာစကားတို႕မွာ တစ္ေနရာနဲ႕ တစ္ေနရာ ကူးလူးယွက္ျဖာေနျပီး၊ လူေနမႈဘ၀ေတြ အင္မတန္ တိုးတက္လာေနခ်ိန္မွာ ဘာသာစကား စာမ်ိဳးစံုတို႕ကို တတ္ေျမာက္ထားဖို႕ လုိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မိမိအမ်ိဳးသား စာကိုလည္း အျခားေသာ ကမၻာသူကမၻာသားမ်ားကို ဦးေဆာင္ျဖန္႔ေ၀ ေပးရမွာျဖစ္လို႕ မိမိအမ်ိဳးသားစာကို မိမိကိုယ္တိုင္ ခ်စ္ျမတ္ႏုိးစြာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လို႕ တတ္ေျမာက္ေအာင္ အပတ္တကုတ္ သင္ၾကားေနဖို႕ လိုအပ္ပါေၾကာင္း တင္ျပလိုက္ရပါတယ္။ ။
ဆရာေဌး (B.H.S.O.H)http://www.maukkha.org/index.php?option=com_content&view=article&id=1258%3A2011-01-11-16-35-35&catid=86%3Afeature&Itemid=266
အဆိပ့္သင့္တိမ္မ်ား
http://xa.yimg.com/kq/groups/20354587/1778031036/name/47176340-PoisonClouds-Burmese.pdf
47176340-PoisonClouds-Burmese
http://xa.yimg.com/kq/groups/20354587/1651505001/name/47176385-Poison-Clouds-English.pdf
http://www.mediafire.com/file/kshzg9s6slkhd52/47176340-PoisonClouds-Burmese.pdf
http://www.mediafire.com/file/vd90gh71c110r0g/47176385-Poison-Clouds-English.pdf
တိရိစာၦန္ ျဖစ္သြားတဲ့ လူ
ျမန္မာျပည္ကပို႕သည္႔စာ..။
ကၽြန္ေတာ္တို႔ အိမ္နီးခ်င္း ထိုင္းႏိုင္ငံက (၂၀-၉-၂၀၀၆)ရက္ေန႔ နံနက္(၁း၃၀)ခြဲတိတိမွာ Thai ဘုရင့္တပ္မေတာ္က Thai ႏိုင္ငံ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
သက္ဆင္ရဲ႕ အာဏာကို သိမ္းယူခဲ့ၿပီး (၆)လအၾကာမွာ ဖြဲ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ျပန္လည္ ေရးဆြဲၿပီး ျပင္ဆင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီလို Thai ႏိုင္ငံကဖြဲ႔စည္းပုံကို ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရးဆြဲလုိ႔ နစ္နာသြားတဲ့ Thai ျပည္သူေတြကိုေလ်ာ္ေၾကး ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာေတာ့ ဖြဲ႔စည္းပုံျပန္လည္ျပင္ဆင္ ေရးဆြဲၿပီး နစ္နာသြားတဲ့ ျပည္သူေတြစီက ထပ္ေတာင္းပါတယ္။
အခုတေလာ TDMA ဖုန္းေတြကို လိုင္းပိတ္ၿပီး (၅)သိန္းဖုန္း၊ ဒါမွ မဟုတ္CDMA ကမ္းရိုးတန္းဖုန္းေတြနဲ႔ ေငြအလိုက္ေပးခိုင္းၿပီး အစိုးရက အတင္း
လဲခိုင္းေနပါတယ္။ ေခတ္မီ ဖြံ႕ျဖဳိးတိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံတစ္ခုကိုအေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ေနတာပါ ဆိုၿပီးေတာ့ ျပည္သူေတြ ဆီက အမ်ဳိးမ်ဳိ္း
ေငြညစ္ယူေနတာကေတာ့ အလြန္ကို ရုပ္ပ်က္လြန္းပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ကို လက္ရွိအုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ ႏုိင္ငံေခါင္းေဆာင္ႀကီး သိ/မသိေတာ့ မသိပါဘူး။ TDMAဖုန္းေတြ စထုတ္ေပးတုန္းက အစိုးရကို တရား၀င္ သြင္းေငြ ၁၅၀၀၀၀၀ သိန္းသြင္းၿပီးမွ ဖုန္းအသုံးျပဳခြင့္ရတာပါ။ အခုေတာ့ဗ်ာ အစိုးရကိုတရား၀င္သြင္းေငြ (၅)သိန္းဘဲ သြင္းရတဲ့ ဖုန္းနဲ႔ လဲလွယ္ရင္ေတာင္ အလိုက္(၁၅၀၀၀၀) ေပးရမယ္၊ သူနဲ႔ သြင္းေစ်းအတူတူ ျဖစ္တဲ့
ကမ္းရိုးတန္းဖုန္းနဲ႔လဲခ်င္ရင္ အလိုက္(၇၅၀၀၀၀) ေပးရမယ္ဆိုေတာ့ ငါတို႔သတ္မွတ္ခ်င္တာ သတ္မွတ္လို႔ရတယ္၊ ငါတို႔လုပ္ခ်င္တိုင္း လုပ္လုိ႔ရတယ္
ဒီေကာင္ေတြ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတဲ့ အေပါက္မ်ဳိးခ်ဳိးေနတာပါ။ တကယ္တန္းသာျပည္သူ႔အက်ဳိးကို ၾကည့္မယ္ ဆိုရင္ ေခတ္မမွီေတာ့တဲ့ TDMA ဖုန္းေတြကိုလဲလွယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ လြတ္လပ္တဲ့ မွ်တတဲ့ လဲလွယ္မႈ စည္းမ်ဥိးမ်ဳိးကိုဘဲထုတ္သင့္ပါတယ္။
အခုလို ျမန္မာ့ ဆက္သြယ္ေရးက ထုတ္ျပန္တဲ့ စည္းမ်ဥ္းေတြဟာ တယ္လီဖုန္းညႊန္ခ်ဳပ္ သူ႔သေဘာနဲ႔ သူထုတ္ျပန္တာလားေတာ့ မသိပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ေအာက္ေျခကပည္သူလူထုေတြ နစ္နာေနတယ္ဆိုတာေတာ့ သိဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က ျမန္မာ့ဆက္သြယ္ေရးရဲ႕ မူအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ နစ္နာရတဲ့ေငြေပါင္းဟာ သိန္းေပါင္း (၅၀)ေက်ာ္ပါၿပီ။။ အရင္ (၈ ၈ x x x) နဲ႔ စတဲ့ဒပ္ဖုန္းေတြတုန္းကလဲ အစိုးရ သြင္းေစ်း (၂၀၀၀၀၀)ဆိုေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္ရွိ တကယ္၀ယ္ေတာ့ (၂၈၀၀၀၀၀)ပါ။ အဲဒီ ဖုန္းေတြတုန္းကလဲ မလဲမေနရကမ္းရိုးတန္းဖုန္းနဲ႔လဲလွယ္ရမယ္၊ အလိုက္ (၈)သိန္းေပးရမယ္ဆိုၿပီးအတင္းလဲလွယ္ခိုင္းလို႔ သိန္းေပါင္းမ်ားစြား နစ္နာခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အခုလဲ
TDMA ဖုန္းေတြကို လိုင္းပိတ္ၿပီး အတင္းလဲလွယ္ခိုင္းျပန္ပါၿပီ။ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္မွာ TDMA (၂)လုံးရွိပါတယ္။ တစ္လုံးက အစိုးရစီကေန
ေလ်ာက္ထားၿပီး က်တာ ျဖစ္ေပမဲ့ တစ္လုံးကေတာ့ 2003ခုႏွစ္က ကာလတန္ေၾကး(၃၄၀၀၀၀၀)နဲ႔ ၀ယ္ထားရတာပါ။ IT ေခတ္ ျဖစ္လာတဲ့အေလ်ာက္ Modern နိမ့္တဲ့ဖုန္းေတြ ေစ်းက်တာကို လက္ခံပါတယ္။ ေခတ္မမွီေတာ့လို႔လဲလွယ္ရမယ္ဆိုရင္ေတာင္ အစိုးရ သြင္းေစ်းနဲ႔ ထိုက္တန္တဲ့လဲလွယ္မႈမ်ဳိးဘဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ငါတုိ႔ သတ္မွတ္ခ်င္တဲ့ႏႈန္းသတ္မွတ္လို႔ရတယ္ ဒီေကာင္ေတြ ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္ဓါတ္နဲ႔လုပ္ေနရင္ေတာ့ ျပည္သူ႔ေတြစီက ေကာက္ခံလုိ႔ရတဲ့ အခြန္ေငြကိုလစာအေနနဲ႔စားၿပီး ျပည္သူေတြကို ျပန္ေစာ္ကားေနရင္ အစားေကၽြးတဲ့လက္ကိုျပန္ကိုက္တဲ့ တိရိစာၦန္ အဆင့္ဘဲရွိပါတယ္။ ဒီရာထူးနဲ႔ ထိုက္တန္တယ္ဆုိၿပီး
တာ၀န္ေပးထားတဲ့ အထက္လူႀကီးေတြလဲ ညံရာက်ပါတယ္၊ ကိုယ့္ကိုနစ္နာေအာင္လုပ္မယ့္သူအတြက္ အခြန္ေငြ ေပးေဆာင္ေနရတဲ့ ျပည္သူေတြအေနနဲ႔လဲ
အရမ္းကို နစ္နာပါတယ္ခင္ဗ်ာ။ ဒီလိုစိတ္ဓါတ္မ်ဳိး ရွိတဲ့သူကိုေမြးထုတ္ေပးခဲ့တဲ့ မိဘေတြ၊ သြန္သင္ျပသခဲ့တဲ့ ဆရာသမားေတြ အေနနဲ႔လဲ
အလြန္ကို ရွက္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။
မခံစားႏိုင္လြန္းလို႔ ေဖာက္ခြဲလိုက္တာပါ။ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္သြားရင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္။
Aung Si Hein
(20-1-2011) 9:30
အျခားမဲ ့၌ မွတပါး အျခားမရွိျပီ....ခိုင္ေအာင္ေက်ာ္ ( နယူးေယာက္ )
ႏွင္းေတြငိုတဲ့ေန ့
မည္သို ့ဆိုေစ သည္ေန ့သည္လည္း ႏွင္းေတြျပိဳက်လာသည့္ေန ့မွန္း ျမင္ေနရသည္၊ ျပတင္းေပါက္က ျမင္ေနရသည္မွာ ႏွင္းမိုးေတြ တသဲသဲႏွင့္ ။ လမ္းမေပၚမွာ သြားေနေသာ ကားေတြေခါင္မိုးေတြကသာ ႏွင္းျဖဴျဖဴေတြ
ဖံုးအုပ္ခံရမူွက လြပ္သည္။ ရပ္ထားေသာ ကားေတြက ႏွင္းေတြဖံုးလႊမ္းထားတာျမင္ရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ေပ်ာ္စရာလိုလို၊ ျပတင္းေပါက္ေတြကို မဖြင့္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ေအးစက္ေနသည္။ အခန္းထဲတြင္ အပူခ်ိန္ေပးထားေသာေၾကာင့္ ေနရထိုင္ရတာ အဆင္ေျပေနသည္။ သို ့မဟုတ္က ေရခဲအမွတ္ သုညေအာက္ေရာက္ေနေသာ အေမရိကန္နိုင္ငံ နယူးေယာက္ျမိဳ ့ အေအးဆံုးအခ်ိန္မွာ လူ ့တကိုယ္လံုးေရခဲတံုးၾကီး ျဖစ္သြားနိုင္သည္။ ခါတိုင္းလိုပင္ မနက္စာမစားေသာက္ခင္ သတင္းေတြဖြင့္ဖတ္ရန္ ကြန္ျပဴတာကို ဖြင့္လိုက္မိသည္။ သည္အခ်ိန္မွာ ခ်က္ခ်င္းသတင္းေပးထားေသာ သတင္းဆိုးတပုဒ္ကို ျမင္လိုက္ရသည္။ ေတးေရးဆရာေရႊေက်ာ္ထြန္း ယေန ့ မနက္္ - ရ - နာရီမွာ ကြယ္လြန္သြားရွာျပီ-ဆိုေသာ သတင္းျဖစ္သည္။
စိတ္ထဲတြင္ မေကာင္းလွေတာ့ပါ။ အနုပညာသည္ေတြ ကြယ္လြန္သြားရွာၾကျပီဆိုမွျဖင့္ က်ြန္ေတာ့္စိတ္မွာ အထူးႏွေျမွာ၀မ္းနည္း တသယူၾကံဳးမရျဖစ္မိသည္။ ဆရာေမာင္စံေဘာ္ဆံုးသြားသည့္ သတင္းကို ဖတ္ရေတာ့ ရခိုင္စာေပႏွင့္ ပါတ္သက္၍ အထူးရင္ေလးမိစြာျဖင့္ ႏွေျမွာရလိုက္ျခင္း။အျခားစာေပသမိုင္းသုေတသီမ်ား ရွိေနနွင့္ေသာ္လည္း စင္စစ္ ဆရာေမာင္စံေဘာ္ကို ကြယ္လြန္သြားရျခင္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ အထူး၀မ္းနည္းျဖစ္မိသည္။ ဆရာျမထြန္းေအာင္ ဆံုးသည့္သတင္းသိရျပန္ေတာ့လည္း မ်က္ရည္၀ဲစြာ ခံစားရမိသည္။ သမိုင္းသုေတသီစာေရးဆရာၾကီးတို ့ ေၾကြလြင့္သြားရျခင္းကို က်ြန္ေတာ္အထူး ရင္နာမိသည္။ တားဆီး၍မရေသာ ေသျခင္းတရားကို လက္ပိုက္ၾကည့္ေနရေသာ္လည္း စင္စစ္ ယင္းသမုိင္းစာေရးဆရာၾကီးတို ့ကိုကား မည္သို ့မွ အေသမေစာေစခ်င္ခဲ ့။ သူတို ့လုပ္ခဲ့ေသာ သမိုင္းဆိုင္ရာအခ်က္အလက္မ်ားကို မည္သူက လုပ္နိုင္ၾကပါမည္နည္း ဆုိေသာ အပူသည္ က်ြန္ေတာ့္ရင္မွာ ထာ၀ရကိန္းေအာင္းေနခဲ့သည္။ တခ်ိဳ ့က တတ္နိုင္ေသာသူမ်ားက လုပ္နိုင္ၾကေပလိမ့္မည္ဟု ေျပာဆိုနိုင္သည့္တိုင္ေအာင္ ယင္းအေျဖျဖင့္ အလြမ္းကို မေျဖေဖ်ာက္နိုင္ခဲ ့။ ရင္အပူကို မေခ်ြးသိပ္နိုင္။
သမိုင္းဆရာၾကီးတို ့၏ ေပးခဲ့ေသာအသိပညာတို ့ကား လြန္စြာမွာ ေက်းဇူးၾကီးလွပါ၏။ ယင္းေက်းဇူးေၾကာင့္ပင္ မ်ိုးဆက္သစ္ရခိုင္လူငယ္တို ့မွာ ရခိုင္သမိုင္းႏွင့္ပါတ္သက္၍ သိၾကရျပီ။ ဤအသိတရားသည္ပင္ သမိုင္းဆရာၾကီးတို ့၏ ေက်းဇူးကား ဆပ္၍မကုန္နိုင္ျဖစ္ၾကရသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ မ်ိဳးဆက္သစ္သမိုင္းစာေရးဆရာ သုေတသီတို ့ကိုလည္း ေမြးဖြါးေပါက္ဖြါးရန္အတြက္ ေျမခံေရခံမ်ိဳးေစ့ခ်ေပးနိုင္ခဲ ့ၾကရာ အပူမျငိမ္းေသာ္လည္း ေျဖစရာအကြက္ကေတာ့ ရွိခဲ့ျဖစ္သည္။ သမိုင္းဆရာတို ့က သမိုင္းအေၾကာင္းကို ေျပာမွ ေရးမွ သိခြင့္ရခဲ့ေသာ အက်ိဳးေက်းဇူးကား ဆပ္၍မကုန္။
ခုေတာ့ ႏွင္းေတြငိုတဲ့ေန ့မွာ ရခိုင္ေတးသီခ်င္းမ်ားကို လြမ္းလြမ္းဆြတ္ဆြတ္နွင့္ စိတ္ဓါတ္အားမန္တက္စရာ ေရးဖြဲ ့ခဲ ့ေသာ ေတးေရးဆရာ ေရႊေက်ာ္ထြန္း ကြယ္လြန္သြားရွာျပီတဲ ့၊ သူ ့သတင္းကို အဆိုေတာ္ညီမင္းခိုင္ႏွင့္ ဦးဇင္းဘလူးတို ့က နို္င္ငံတကာကိုသတင္းေတြေပးယင္း သိလိုက္ရသည္။ ေရႊေက်ာ္ထြန္းေရးခဲ့ေသာ ေတးသီခ်င္းမ်ားကို နားေထာင္ခဲ့ဖူးပါသည္။ အဆိုေက်ာ္ ျမတ္ခိုင္ေက်ာ္က သူ ့သီခ်င္းမ်ားနွင့္ ေ၀သာလီအားကစားကြင္းတြင္ သီဆိုေနခ်ိန္ က်ြန္ေတာ္တို ့က လက္ခုပ္လက္၀ါး တီးကာ အားေပးခဲ့ ၾကသည္။ ေက်ာင္းသားအားကစားပြဲေတာ္ ဖြင့္လွစ္ရာ၌ အဆိုေတာ္နာမည္ၾကီး စိုင္းထီးဆိုင္တို ့ႏွင့္ ျမတ္ခိုင္ေက်ာ္က ယင္းသီခ်င္းကို စင္ေပၚသီဆိုေနခ်ိ္န္ ယင္းေတးသီးခ်င္းသံသည္ က်ြန္ေတာ္တို ့၏ ပါးစပ္ဖ်ားတြင္မက ရင္ထဲတြင္ပါ ျမည္ဟီးဆူပြက္ေနျဖစ္သည္။ ေတးေရးဆရာေရႊေက်ာ္ထြန္းကား ယင္သို ့လက္ရာေျမာက္ေအာင္ ရခိုင္အနုပညာရွင္တဦးပီပီ ေရးဖြဲ ့ခဲ့သူ - ၂၁ - ရာစု အနုပညာရွင္ျဖစ္သည္။ သူခ်စ္ေသာရခို္င္ျပည္ႏွင့္ သူခ်စ္ေသာအနုပညာတို ့ကို အသက္အရြယ္ငယ္ငယ္နွင့္ ေၾကာခိုင္းထြက္ခြါသြာေးသာအခါ က်ြန္ေတာ့ရင္မွာ အလြန္နာက်င္ခံစားျဖစ္ေတာ့သည္။ အသက္အရြယ္က ၄၅ နွစ္ ရွိသည္ဆိုေသာ္လည္း လူ ့ေလာကမွာ ေနထိုင္ရန္ သက္တမ္းေကာင္းေကာင္း ရွိေနပါေသးသည္။
ေတးေရးဆရာ ေရႊေက်ာ္ထြန္းမွာ ေက်ာက္ကပ္အစားထိုးျဖင့္ ေနထိုင္ရေသာသူမို ့ ယခုေလာက္သာ လူ ့ေလာကမွာ ေနထိုင္ခြင့္ ရသြားရွာသည္ဟု တရားႏွင့္သာ ေျဖသိမ့္ရပါေတာ့သည္။ အို- ရခိုင္သားေခ်- စည္းလံုးကတ္ - ရခို္င္သားေခ် - ဆိုေသာ ေတးသီခ်င္းမွာ အခုအခ်ိန္ထိ က်ြန္ေတာ့္နားထဲကမထြက္။ မစည္းရံုးနိုင္ေသးေသာ ရခို္င္လူမ်ိဳးမ်ားကို စည္းရံုးၾကပါဟု ေတးသီခ်င္းျဖင့္ လွလွပပ ခံစားဖြဲ ့နြဲ ့ခဲ့ေသာ ေတးေရးဆရာ ရခိုင္အနုပညာရွင္ ေရႊေက်ာ္ထြန္းကား သူခ်စ္ေသာကမၻာၾကီးက အျပီးအပိုင္ စြန္ ့ခါြသြားရွာပါျပီ-
သူ ့ေတးသံတို ့သည္ သူကြယ္လြန္ခါမွ လူတိုင္းရင္ကို ထိေတြ ့ခံစားနာက်င္ေစာပါေတာ့သည္။ သူ ့ႏွလံုးသားမွ စီးက်ထြက္လာေသာ ဂီတအလကၤာ့သည္ကား မည္သို ့မ်် ေမ့ေပ်ာက္နိုင္ေသာ အရာမထင္။အေၾကာင္းကား ဤသီခ်င္းကို က်ြန္ေတာ္တို ့ လိုလိုခ်င္ခ်င္ ခံုခံုမင္မင္ နွစ္လိုဖြယ္ သီိဆိုျဖစ္ေနၾကမို ့ ေနာင္လည္းသူ ့ကိုလြမ္းတိုင္း သတိရတိုင္း သီဆိုျဖစ္ေနၾကမည္မွာ အေသအခ်ာျဖစ္သည္။ ရခိုင္အနုပညာရွင္တဦးျဖစ္ေသာ ေတးေရးဆရာေရႊေက်ာ္ထြန္း သတင္းကို ေရးျပီး သတင္းအျဖစ္ေရးသားလိုက္သည့္အခါ စာလံုးေပါင္းေတြက ခဏခဏမွားေန၍ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳးစားေရးသားေပးပို ့ရသည္။ သတိထားခါမွ ပို၍ပင္ အမွားအယြင္းေတြ ပါေနတတ္လာသည္။ က်ြန္ေတာ့္စိတ္ထဲ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ေနသည္ကို သတိထားမိပါသည္။
မည္သို ့ပင္ဆိုေစ သတင္းေတြကို ေရးသားေပးပို ့သည့္အခ်ိန္မွာ ညဥ့္၁၂ နာရီေက်ာ္သည့္အခါတြင္ကား စင္းလံုးေခ်ာသြားသည္မို ့ အိပ္ရာထဲ၀င္ျဖစ္သည္။
အိပ္ရာေပၚမွ ျပင္တင္းေပါက္ကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကားေတြက တ၀ီ၀ီႏွင့္ သြားေနၾကသည္။ နယူးေယာက္ညကား လွဴပ္လွဳပ္ရွားရွားႏွင့္ ရွိေနေသာ္လည္း ပင္ပမ္းစျပဳေနသလိုလို။ သတိထားလိုက္မိသည္ကေတာ့ ႏွင္းေတြက စဲေနစျပဳေနျပီ။
ႏွင္းေတြျပိဳလို ့ ႏွင္းေတြငိုတဲ ့အခ်ိန္မွာ က်ြန္ေတာ့္ရင္ထဲအလြန္ ခံစားခဲ ့ရသည္။ ခုေတာ့ ႏွင္းေတြစဲေနစျပဳေနျပီ-
ႏွင္းႏွင့္အတူ ေတးေရးဆရာ ေရႊေက်ာ္ထြန္း လြင့္ပါးသြားေနစ ျပဳေနပါေပါ့လား။။။။။။။။။။။။။
++++++++ +++++++++ ++++++++
မွိဳင္းရီျပာေ၀တဲ့ ေန ့
ေနာက္တရက္ဆိုလွ်င္ သူခ်စ္ေသာအနုပညာႏွင့္ သူခ်စ္ေသာကမၻာၾကီးမွ စြန္ ့ခြါသြားေတာ့မည့္ ရခိုင္စတီရီယို ေတးေရးဆရာၾကီး ေရႊေက်ာ္ထြန္း တေယာက္ သူ ့ကိုခ်စ္ေသာသူမ်ားအား ေစာင့္ေနေတာ့သည္။ လဲေလ််ာင္းနားေနရာ၌ သူမွတပါး အျခားသူမရွိ။ အို-ရခိုင္သားေခ်-ဟု တမ္းတမ္းတတနွင့္ ဖြဲ ့ႏြဲ ့သီဆိုေစခဲ့ေသာ သူခ်စ္သည့္ ရခိုင္သားေခ်တို ့မွာ သူ ့အတြက္ အလြမ္းေျပၾကပါေစေတာ့ဟု သူကမ်ား ေျပာေနေလသလား။ လူ ့ေလာကတြင္ သူရွိေနစဥ္က လူ ့့ ့ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို သူစြမ္းေဆာင္နိုင္သမ်် လုပ္ေပးခဲ့၍ သူကား ေကာင္းရာဘံုဂတိသို ့ ေရာက္မည္အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။
ရွင္ေသာသူမ်ားေပ်ာ္ရႊင္ေနထိုင္ၾကေစဖို ့ ရွင္ေသာသူမ်ား ေတးသီဆိုဖို ့ သူေရးသားခဲ့ေသာ သီခ်င္းမ်ားကား ရခိုင္ေျမမွာလြင့္ပ်ံေနသည္။ လူ ့ေလာကသို ့ တေယာက္ထဲ ေရာက္ရွိလာေသာ ေတးေရးဆရာၾကီးကား လူ ့ေလာကမွ စြန္ ့ ့္ခြါသြားသည့္အခ်ိန္တြင္ လက္ထဲ၌ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းဆို၍ ဘာမ်် မပါသြား၊ မယူသြားခဲ ့၊
သူ ့ေတးသံမ်ားႏွင့္ သူေပ်ာ္ပါးေနမည္မွာ ရွိေနမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း သူပိုင္ဆိုင္သည္ဟု လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ျပစရာ မရွိ။ သူ ့ရင္ထဲမွာေတာ့ ဒါန ဆိုေသာ အရာတခုမ်ွလြဲ၍ မည္သို ့မွ် ေနာက္ဘ၀သို ့ ရဲေဘာ္ရဲဖက္အျဖစ္ မယူသြားေခ်။
သူကားအနိစၥတရားကို ျပဆိုခဲ့ျပီ။
သဃၤာရတရားကို ျပဆိုခဲ့ျပီ။
ဘ၀၏လွည့္ပါတ္ေကာက္က်စ္မူမ်ားကို ညွြန္းဆိုခဲ ့ျပီ။
သံသရာကို စာဖြဲ ့ေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ သိသြားခဲ့ျပီ။
သူေသသြားျပီ။
ေတးေရးဆရာေရႊေက်ာ္ထြန္း ေသဆံုးသြားပါျပီ။
သို ့ေသာ္ သူ ့နာမည္မေသ။ သူ ့ေတးလြင့္ပ်ံေနတံုး။
ကမၻာေလာကၾကီးမွာ တည္တန္ ့ေနသေရြ ့ သူ ့ေတးသံကား မည္ဟီးေနလိမ့္မည္။
မည္သို ့မွ အစိုးမရေသာ ကမၻာေလာကၾကီးမွာ အစိုးရစရာ ဘာမ်ားရွိေနပါသနည္း။ ေလာကၾကီးမွာ သူမွ မရွိေတာ့။။
သည္ေတာ့ မွိဳင္းမွဳန္ျပာေ၀ တဲ ့ေန ့ပါ။ အရာခပ္သိမ္းေသာေန ့ေတြထဲမွာ ေတးေရးဆရာကို မသျဂိဳလ္ခင္ေန ့သည္ ျပာရီမွိဳင္းမွဳန္ ရီေ၀ေနတဲ ့ ေန့ ့ျဖစ္မွာ အေသအခ်ာပါ။ သို ့ေၾကာင့္ ---------
အျခားမဲ ့၌ မွတပါး အျခားမရွိပါျပီေလ၊။။။ ။။။။။။
ခိုင္ေအာင္ေက်ာ္ ( နယူးေယာက္ )
၁-၂၀-၂၀၁၁
ေန ့လည္- ၁၁ နာရီ နံနက္-၄၈ မိနစ္
နာမည္ၾကီး ရခိုင္ေတးေရးဆရာ ဦးေရႊေက်ာ္ထြန္း ကြယ္လြန္
1/19/2011
Adjust font size: 
------------
ထြန္းထြန္း
------------
ရခိုင္ေတးေရးဆရာ ဦးေရႊေက်ာ္ထြန္းသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ သကၤန္းကၽြန္းစံျပေဆးရံုတြင္ ယမန္ေန႔နံနက္ ၇ နာရီ အခ်ိန္တြင္ ေက်ာက္ကပ္ ေရာဂါျဖင့္ ကြယ္လြန္သြားေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ရခိုင္အဆိုေတာ္ျမတ္ခိုင္ေက်ာ္သီဆိုခဲ့သည့္ “အို -- ရခိုင္သားေခ် ေစာင္႔ေရွာက္ကတ္အမ်ဳိး ရခိုင္ကို၊ အို-- ရခိုင္သမေခ် ထိန္းသိမ္းကတ္ အမ်ိဳးဂုဏ္ကုိေလ” သီျခင္းကို ပထမဆံုး ေရးစပ္ခဲ့သူျဖစ္သည္ဟုသိရသည္။
“ေျမာက္ဦးကေန ေနမေကာင္းလို႔ေဆးကုဖို႔ ရန္ကုန္ကိုေရာက္ေနတာက ၃ လေလာက္ရွိျပီေပါ့ေနာ္။ သူေန မေကာင္းျဖစ္ေနတာေတာ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာေနပါျပီ။ ဗုဒၶဟူးေန႕ နံနက္ ၇ နာရီမွာ သကၤန္းကၽြန္းျမိဳ႕နယ္ စံျပေဆးရံုမွာ ေက်ာက္ကပ္ေရာဂါနဲ႔ကြယ္လြန္သြားတာျဖစ္ပါတယ္“ ဟုသူႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးေတာ္စပ္သူတဦးက ေျပာသည္။
သူသည္ လြန္ခဲ့သည့္ႏွစ္ အနည္းငယ္က မႏၱေလးေဆးရံုၾကီး၌ ပထမဆံုုးအျဖစ္ ေက်ာက္ကပ္ကို အစားထိုး ကုသခံယူခဲ့သူတဦး ျဖစ္သည္ဟုသိရသည္။
ဦးေရႊေက်ာ္ထြန္းသည္ အေျခခံပညာ အလယ္တန္းျပ ေက်ာင္းဆရာအလုပ္ျဖင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ျပီးေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ရခိုင္ေတးေရးဆရာတဦး အေနျဖင့္ နာမည္ေက်ာ္ၾကား ခဲ့သူတဦး ျဖစ္သည္။
“သူကြယ္လြန္သြားတဲ့အတြက္ ရခိုင္အႏုပညာေလာကမွာ ပန္းတပြင့္လြင့္ေၾကြ က်သြားသလိုျဖစ္သြားတာေပါ့ ေနာ္။ အသက္ေတာ့သိပ္မၾကီးေသးဘူး၊ ၄၅ ႏွစ္ပဲရွိေသးတယ္။ ရခိုင့္ဂီတေလာကအတြက္ေတာ္ေတာ့ကိုမ်က္ ရည္က် အားငယ္စရာတခုလိုျဖစ္သြားပါတယ္။ ရခိုင့္ဂီတမ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္ေတြကလည္း သူကြယ္လြန္သြား တဲ့အတြက္အရမ္းကို စိတ္ထိခိုက္ ခံစားခဲ့ၾကရပါတယ္“ ဟု ရခိုင္အႏုပညာလူငယ္တဦးက ေျပာသည္။ ယခုကြယ္လြန္ခဲ့သည့္ ဦးေရႊေက်ာ္ထြန္းမွာ သူ႔၏ဘ၀တေလွ်ာက္လံုး၌အိမ္ေထာင္မျပဳခဲ့ဘဲ လူပ်ိဳၾကီးအျဖစ္ႏွင့္ ေနထိုင္ခဲ့ျပီး သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးေသာ အႏုပညာျဖင့္ ရခိုင္ျပည္သူမ်ားကို တဖက္တလမ္းမွ တာ၀န္ေက်ပြန္စြာ ေပး ဆပ္ခဲ့သူ တဦးျဖစ္သည္။
သူသည္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေျမာက္ဦးျမိဳ႕ ကံလွရပ္ကြက္မွ ျဖစ္ျပီး အဖ ဦးေမာင္ေ၀ႏွင့္ အမိ ေဒၚမေထြးျဖဴတို႔၏ သားသမီးဆယ္ဦးအနက္ ဒုတိယေျမာက္သားျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
သူ႔အေလာင္းကို ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၃ နာရီတြင္ ေျမာက္ဥကၠလာပရွိ ေရေ၀း သုသာန္တြင္ မီးသျဂၤဳိလ္ မည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
(ေတးေရးဆရာ ကုိေရႊေက်ာ္ထြန္း ကြယ္လြန္သြားျခင္း (သို႕မဟုတ္) အနဳပညာ ပန္းတပြင့္ ေၾကြလႊင့္သြား ပါသျဖင့္ သူ႕၏ လုပ္ေဖၚကိုင္ဘက္မ်ား အပါအ၀င္ မိသားစုမ်ားႏွင့္ ထပ္တူ ေၾကကြဲ ၀မ္းနည္းရပါေၾကာင္း ေဖၚျပအပ္ပါသည္။ နိရဥၥရာ သတင္းဌာန)
http://www.narinjara.com/detailsbur.asp?id=2989
Subscribe to:
Posts (Atom)